คงเพราะโลกนี้ยังคงหมุน...
เส้นทางชีวิตของคนเรา จึงยังคงโคจรเวียนวนพบจากกันอยู่เสมอ...

พบเพื่อจาก... พรากเพื่อเจอ...

เธอ... อาจเป็นฝ่ายเลือกที่จะไปจากฉัน
ฉัน... อาจเป็นฝ่ายเลือกที่จะไปจากเธอ
หรือเพราะความจำเป็นของโชคชะตา... เป็นฝ่ายเลือกให้เราต้องไปจากกัน...

แต่สิ่งเดียวที่ต้องเกิดคือ...
ไม่มีใครสามารถที่จะปฏิเสธมัน...

ฉันไม่อาจรู้... ว่าในภายภพนี้ หรือภพหน้า... เราอาจได้พบกันอีก
เช่นเดียวกับที่ฉันเองก็ไม่เคยคาดคิด... ว่า ณ วินาทีนี้... เราต้องจากกัน...

แต่ฉันหวังใจไว้เพียงว่า...
เมื่อฉันกลับมายัง ณ ที่นี้...
ที่ที่เราเคยคุ้น...
จะยังเห็นถ้อยคำที่เราเคยคุ้น
จะยังเห็นไออุ่นของความทรงจำ...
หมุนวนอยู่ในใจของฉันและเธอเสมอ...

พื้นที่ที่... เคย ... ถูกเติมเต็ม...
ณ บัดนี้... ก็ยังคง... เติมเต็ม...
แม้สองตาจะยังคงเห็นเพียงความรกร้างว่างเปล่า...
หากรอยยิ้ม และคราบน้ำตา... ยังคงตราเป็นภาพชัดเจนอยู่ในความทรงจำอันเปี่ยมล้น

เพียงขอ... แค่ความทรงจำยังคงเดิม...
แล้วเราจะพบกัน...
ในความทรงจำ...