กี่วันผ่านมา ที่ฉันต้องพาตัวเองเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องของคนสองคน
ถึงจะไม่ได้เข้าไปเป็นมือที่สาม
แต่ก็ลำบากใจพอกัน...
เหมือนคนบนฟ้าอยากจะแกล้ง หรือแสดงให้เห็น
ว่าความรัก... อันที่จริงมันก็มีแบบนี้...
คนคนหนึ่งที่หนีหาย... คงเพียงเพื่ออยากจะหลบพักหาคำตอบให้กับหัวใจของตัวเอง
หรือเพียงเพื่ออยากจะทำตามหัวใจตัวเองที่อยากจะโลดเต้นอย่างอิสระอีกสักครู่
ทิ้งอีกคนคนหนึ่งเอาไว้... ให้เฝ้าถามคนอื่นว่า... เขาอยู่ที่ไหน...
...ให้ต้องจมอยู่กับความรู้สึกเหงา ๆ และประโยคที่ว่า "เรากำลังจะโดนทิ้ง"
คนหนึ่งคนนั้น...
ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า "เขา" อีกคนไปอยู่ที่ไหน... กับใคร... ทำอะไร...
แต่มันคือหน้าที่ของคนที่อยู่กับที่...
คือ... รอคอย...
แต่ฉันเองกลับเหมือนกำลังเล่นบทพระเจ้า...
เห็น... พวกเขาทั้งสองคน...
เห็นทั้งคนที่ปล่อยให้คอย และคนที่กำลังคอย...
แต่ฉันควรจะทำตัวอย่างไรในเวลานั้น...
ฉันเล่นละครกับความรักไม่เคยสำเร็จ
ไม่ว่าจะเป็นความรักของตัวเองหรือว่าของใคร...
จนป่านนี้ฉันเองก็ยังไม่รู้ว่าฉันเล่นบทอะไร หรือทำอะไรลงไปในเวลานั้น
ไม่รู้ว่าถูก หรือผิด...
ทันทีที่ได้ยินคำว่า "จะโดนทิ้งแล้วเรา" จากคนคนนั้น
ทันทีที่ได้เห็นเนื้อเพลง
"จะมีไหม สักคน มาเปลี่ยนชีวิตของฉัน เธอคือใคร..."
บนชื่อ MSN ฉันก็รู้สึกเหมือนความเหงาตรงหน้านั้นคือกระจกที่สะท้อนตัวฉันเอง...
สุดท้ายฉันก็บอกให้ตัวเองถอนตัวออกมาจากเกมนั้น...
ขอเป็นแค่ผู้ชมอยู่ห่าง ๆ ( อย่างห่วง ๆ ) ดีกว่า
ฉันคงเล่นบทพระเจ้าให้ใครไม่ได้อีกต่อไป
เพราะลำพังฉันเอง... ก็กำลังถูกเกมความรักเล่นงานไม่ต่างกัน...
เกม... ที่ความรัก ไม่เคยเห็นใจคนคอย...
คนคอย... อย่างฉัน...
