Fool-Me-u-Love-Me

2008/Mar/24

Image Hosted by ImageShack.us
 เรื่องราวของความรัก ที่เหมือนไม่ได้รัก
เรื่องราวของการโกหก ที่กลับดูเหมือนว่าไม่มีใครผิด
เรื่องราวการกลับมาของคนที่ตัวเองรัก แต่กลับดูเหมือนจะไร้ซึ่งความยินดี
...
..
และอีกหลายเรื่องราว ในหนังสือเล่มนี้
ที่ล้วนแต่เป็น... เรื่องราวของความรู้สึก
...
..
ในที่สุด ฉันก็ทำมันสำเร็จ
ฉันสามารถเขียนสิ่งที่ฉันอยากเขียน
เขียนสิ่งที่ตัวเองรัก และมีคนรักในสิ่งที่ฉันเขียน
.
ฉันสามารถทำคำว่า "นักเขียน" ของฉัน...
ไม่ให้เป็นแค่ภาระหน้าที่
แต่ยังเป็นทั้งความสนุก และความสุข
..
.
เป็นเวลานับปี ที่ฉันจมอยู่กับการค้นหา
โดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่า สิ่งซึ่งฉันกำลังค้นหาอยู่นั้น คือะไร...
และจุดหมายปลายทางนั้น อยู่ที่ไหน?
..
.
เฝ้าถามตัวเอง... ว่าฉันจะเขียนได้ไหม?
ฉันเป็นนักเขียนจริงๆ หรือ?
ฉันชอบเขียนอะไร?
..
.
แต่คำตอบที่ได้คือ...
ฉันต้องเขียนได้...
เพราะฉันอยากจะเป็นนักเขียน...
แต่... อะไรกันล่ะที่ฉันชอบเขียน ?
..
.
ตั้งแต่กลางปี ของการใช้ชีวิตในญี่ปุ่น จนถึงเมืองไทยในวันนี้...
เป็นเวลากว่าสองปีครึ่ง ที่ฉันได้เริ่มทำความรู้จักกับโลกบางๆ ใบนี้
และได้เริ่มรู้จัก กับความหลากหลายทางความรู้สึก
... ยิ่งกว่าที่ฉันเคยเจอในโลกแห่งความเป็นจริง
..
.
มันทำให้ฉันได้คำตอบให้กับตัวเองว่า...
"ฉันชอบเขียน ความรู้สึก"
...
..
โลกแห่งนี้ได้ให้ความรู้สึกกับฉันมากมาย...
คงเพราะฉันเป็นคนที่ถนัดรับฟัง มากกว่าที่จะให้คำปรึกษาโดยตรง...
กับบางเรื่อง ที่ฉันเอง ก็ยอมรับว่า ยังต้องเรียนรู้...
..
.
ฉันเรียนรู้ความรู้สึกของผู้คนที่ฉันได้พบเจอในโลกใบนี้
ไปพร้อมกับการเรียนรู้ภายในตัวฉันเอง...
...
..
และตัวละครของฉันเอง... ก็ต้องเรียนรู้ไปพร้อมๆ กันกับฉัน
จนท้ายที่สุด... อย่างน้อย สิ่งที่เราได้เรียนรู้ร่วมกันคือ...
..
.
การรู้จักที่จะเข้าใจ...
ในสิ่งที่เกิดขึ้น ในสิ่งที่กำลังเป็นไป
..
.
การสามารถมีความสุขได้ ด้วยมุมมองของตัวเอง
ความสุขที่อยู่รอบตัวเรา... และรอเพียงแค่ให้เราได้มองเห็น
...
..
นั่นคือสิ่งที่ฉันเองก็มักจะหวังทุกครั้ง...
ที่ได้ทำหน้าที่ในฐานะผู้รับฟัง... เวลาที่คนส่วนใหญ่มักจะเข้ามาหาฉันในฐานะผู้ขอคำปรึกษา...
...
..
ฉันสารภาพ...
ว่าฉันอาจเก่งที่จะรับฟังได้ทุกเรื่องราวโดยไม่รำคาญ มากกว่าที่จะให้คำแนะนำใดๆ
แต่บางครั้ง... กับการที่ฉันไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้เลย...
คงเพราะว่า... นั่นคือเรื่องที่ฉันเองก็กำลังเรียนรู้...
ฉันไม่อาจหาทางออกได้ตรงจุด หรือแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าตรงนั้นได้..
..
.
แต่หลังจากการพูดคุย... ฉันอาจจะกลับมาเปิดต้นฉบับของตัวเองแล้วเริ่มเขียน
ด้วยความรู้สึกที่ว่า...
... "คุณไม่ใช่คนแรกที่พบเจอเรื่องแบบนี้ จงเข้าใจมันเถิดนะ จงเข้าใจมัน"
..
.
บางครั้ง การโหยหา อาจไร้ค่ายิ่งกว่าการเฝ้าคอย
บางครั้ง การไม่เฝ้าคอย อาจไร้ค่ายิ่งกว่าการไขว่คว้า
...
..
ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับสถานการณ์ที่แต่ละคนพบเจอ...
.
.
แต่สิ่งที่ฉันแน่ใจ... เช่นเดียวกับบทสรุปของนิยายเรื่องนี้ก็คือ...
...
..
แล้วมันจะผ่านไป...
ช่วงเวลาอันยาวนานแห่งการทุกข์สลับสุขอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
...อาจมีขึ้นเพื่อให้เราได้เรียนรู้
และเมื่อไร... ที่เราสามารถเรียนรู้จนเข้าใจ...
... มันก็จะผ่านไป...
..
.
ในความโลกแห่งความเป็นจริง มีหลายครั้งที่อยู่ๆ ฉันกลับเงียบเฉย
เช่นเดียวกับในนิยายของฉัน... ที่บางครั้ง เรื่องราวก็ดำเนินไปอย่างเงียบเฉย
...
..
เพียงเพื่อรอให้กาลเวลานำพาไปสู่...การเรียนรู้นั้น...
...
..
.
"แล้วมันจะผ่านไป" ... ความเงียบของฉัน... กำลังบอกคุณเช่นนั้น...
..
.
.
.
ปล.หน้าปกสวยมาก... ขอบคุณนะ เซ


ฝั่งฟ้า
View full profile