วันที่ยี่สิบธันวา สี่ทุ่มครึ่งกับอีกเจ็ดนาที...
วันทั้งวัน... ที่แม้กระทั่งเรื่องของความทรงจำก็ไม่อาจรบกวนฉันได้เกินสองชั่วโมง
เพราะฉันกำลังเฝ้าถามตัวเองว่า... ที่ผ่านมา ฉันเขียนนิยายสักเรื่องหนึ่ง จบลงไปได้อย่างไร ?
น่าจะเป็นช่วงเวลาสักประมาณเกือบปีได้แล้ว ที่ฉันจมอยู่กับนิยายปั้นรักเป็นตัวเรื่องนี้
บางครั้งฉันเขียนได้เร็วจนน่าตกใจ แต่บางครั้ง... ฉันกลับเอาแต่นั่งจ้องหน้ากระดาษเปล่า ๆ โดยที่ไม่สามารถเขียนอะไรได้เลย
วันนี้ฉันจะลองวิธีนี้ดูอีกสักครั้ง... พูดกับนิยายตัวเอง
..
.
Fool Me You Love Me... เรื่องราวที่ฉันคิดซับซ้อน ๆ ขึ้นมาเล่น ๆ กับความรักที่บางครั้งก็จำเป็นต้องหลอก...
เรื่องราวที่เหมือนทุกครั้ง... ที่ฉันสร้างขึ้นมาจากคำถาม...
"คุณมีเหตุผลอะไรบ้าง กับการที่จะหลอกใครบางคน ?"
... บางครั้ง... การหลอก หรือแกล้งทำบางสิ่ง อาจไม่ได้มีประสงค์ร้ายเสมอไปใช่หรือเปล่า ?
..
.
ฉันไม่เคยคุยกับนิยายตัวเองได้สั้นขนาดนี้มาก่อน... เริ่มหมดหนทางแล้ว นี่จะเป็นครั้งแรกที่ฉันกำลังจะคุยกับตัวละครสี่ตัวของฉัน ที่ฉันคิด และถกเถียงขอความเห็นมาดีแล้วว่า พวกเขาสมควรจะเกิดมา
นับวัน เป็นผู้หญิงคนแรกที่ฉันนึกถึง... ผู้หญิงที่โกหกหลอกลวงคนอื่นด้วยรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา โกหกแม้กระทั่งตัวเอง ว่าเธอกำลังมีความสุข... คงเพียงเพราะไม่อยากจะเป็นภาระใคร ไม่อยากให้ใคร ต้องเลี้ยวแยกจากเส้นทางที่เขาควรจะไป เพื่อมาดูแลเธอ...
.
ภูริน เป็นผู้ชายคนแรกที่ฉันสร้างขึ้นในเรื่องนี้ เป็นตัวละครตัวที่สองที่ฉันเริ่มจับเขามาแต่งตัวด้วยความรู้สึกของคนที่ถูกหลอก จนกลายเป็นคนที่ไม่รู้จะน่าสมเพช หรือน่าสงสาร หรือน่ารังเกียจในความเอาแน่ไม่ได้ของเขา... ใช่ เขาเป็นผู้ชายที่เอาแน่ไม่ได้เลย ทุกอย่างไขว้เขวเมื่อเขารู้ว่า โลกนี้ไม่ได้มีคนที่เขารักเพียงคนเดียวที่รักเขา เขาเลยต้องเริ่มหลอกคนโน้นทีคนนี้ที เพราะการตัดสินใจไม่ได้ของตนเอง เป็นคนที่แม้กระทั่งเวลาที่ฉันเขียนถึงเขาในบางครั้ง ฉันเองก็สับสน ไม่รู้ว่าควรจะให้เขากลายเป็นผู้ชายโลเลหลายใจ หรือจะให้เป็นคนกลางผู้น่าสงสารดี
.
น้ำอิน กลับเป็นคนที่เกิดขึ้นมาพร้อม ๆ กับสองคนแรกนั้น... หญิงสาวที่ไม่สามารถจะจินตนาภาพตนเองที่ยืนอยู่เดียวดายลำพังได้ เธอจึงพยายามทำทุกอย่างเพื่อที่จะไม่ต้องอยู่คนเดียว แม้จะต้องหลอกคนอื่น หรือกระทั่งหลอกตัวเอง โดยเชื่อมั่นอยู่เสมอว่าสิ่งที่เธอเห็นในอนาคตจะไม่เกิดขึ้น และอดีตจะต้องกลับมา... และการปั้นความรักขึ้นมาหลอกตัวเอง เป็นเพียงสิ่งเดียวที่จะทำให้เธอมีชีวิตอยู่ได้
.
เคนอิจิ เป็นคนสุดท้ายที่ฉันนึกถึง เขาถูกสร้างขึ้นมาหลังจากที่ฉันเขียนไปได้กว่าหกสิบหน้าแล้วด้วยซ้ำ คงเพราะว่า ฉันต้องการให้ใครบางคนเดินผ่านมามา... ในฐานะของผู้ที่ไม่รู้อะไรบ้าง เพราะที่ผ่านมา ทุกคนล้วนแต่มีข้ออ้างในการหลอกลวงของตัวเอง แต่เขา เป็นคนที่ไม่รู้อะไรเลย... นั่นจึงทำให้ฉันเลือกที่จะให้เขาเป็นเพียงคนเดียว ที่เข้าใจคำว่า ปัจจุบันกับความจริง... ดูเหมือนเขาจะเป็นเพียงคนเดียวในเรื่องนี้ที่ไม่ได้หลอกใคร และไม่ได้ถูกใครหลอก...
.
คนเขียนอย่างฉันรู้ดีว่าเรื่องนี้กำลังจะจบ แต่ก็กลับหาทางให้มันลงไม่ได้สักที... คงเพราะว่าบางที บางความรู้สึกของพวกเขาคงจะยังสับสน... ฉันไม่เคยมานั่งคุยกับตัวละครของฉันแบบจับเข่าคุยแบบนี้สักที...
เพิ่งรู้ว่าเหตุผลของแต่ละคนจริง ๆ ที่ต้องสวมหน้ากากหลอกลวงความรักของตัวเองคืออะไร...
การปั้นรักเป็นตัวของแต่ละคนไม่ใช่เรื่องสนุก... และฉันกำลังจะพยายามทำความเข้าใจพวกเขาและคลี่คลายมัน
จนกว่าฉันจะพาไปให้ถึงเวลาที่ต้องบอกลาตัวละครทุกตัวด้วยคำว่า จบ...
จนกว่าจะถึงตอนนั้น... เราจะก้าวไปด้วยกันเสมอ...
...
.
แด่... ความรักของตัวละครของฉัน
.
|
