2011/Sep/25

 
 
จริงอยู่ที่คนเราไม่ควร"ขี้เหงา เศร้าง่าย"
 
แต่บางครั้ง ความอ่อนไหวก็จำเป็น 
 
เพราะบางเวลา...ยอดไม้ที่เอนไหวตามแรงลม ก็ยังสวยดีมิใช่หรือ?
 
 

ดอกไม้ที่นิ่งทื่อ ไม่สนใจลมแดด คือ ดอกไม้ประดิษฐ์
 
ต้นไม้ที่แข็งทื่อ ไม่หวั่นไหวติงตามแรงลม คือ ตอไม้ที่ตายแล้ว
 
ชีวิตที่เรียบทื่อ ไม่นำพาต่อสิ่งรอบตัว... ก็อาจเีรียกได้ว่าเป็นชีิวิตที่ไม่มี "ชีวา"
 
 
หลายครั้ง ที่เรารู้สึกว่าเราจมอยู่กับความทุกข์เศร้ายาวนานจนเกินไป
 
และโหยหาซึ่งความเข้มแข็งให้หัวใจ เพื่อที่จะไม่ให้อ่อนแอไปกับเรื่องร้ายใดอีก
 
แต่บางครั้ง ความเข้มแข็งมากเกินไป ก็กลับทำให้เรากลายเป็นคนไม่แยแส
 
 
เคยสังเกตบ้างหรือไม่ว่า...
 
ในบางช่วงเวลา เรา "เศร้า" น้อยลงก็จริง
 
แต่เราก็ "สุข" น้อยลงด้วย
 
 
เคยรู้สึกบ้างหรือไม่ว่า...
 
ในบางช่วงวัยวันของชีวิต เรา "เหงา" น้อยลง
 
แต่เราก็ไม่ได้ "รื่นเริง" มากขึ้น
 
 
นั่นเป็นเพราะ จิตใจเรา "เข้มแข็ง" ?
 
หรือแท้จริงแ้ล้วเรา "แข็งกระด้าง" ?
 
 
แม้ว่าเส้นแบ่งระหว่างความ "เข้มแข็ง" กับ "แข็งกระด้าง"
 
จะยังคงซีดจางบางจนแทบมองไม่เห็น
 
แต่ช่องว่างระหว่างความ "อ่อนโยน" กับ "เข้มแข็ง"
 
ยังมีคำว่า "มั่นคง" อยู่
 
 
จริงอยู่ที่คนเราไม่ควร"ขี้เหงา เศร้าง่าย"
 
แต่บางครั้ง ความอ่อนไหวก็จำเป็น...
 
 
จำเป็นเพื่อให้เราเห็นว่าโลกนี้ยังมีซอกมุมทั้งที่สกปรก และสวยงาม
 
จำเป็นเพื่อให้เราเห็นว่าโลกนี้ยังมีผู้คนทั้งที่เบิกบาน และหม่นเศร้า
 
เพื่อให้เรา... ได้มองเห็น ตัวเรา ที่สะท้อนอยู่ในตัวของผู้อื่นเช่นกัน
 
 
บางครั้ง... เราก็ต้องยอมอ่อนไหว
 
เพื่อที่จะได้เข้าใจบางสิ่ง
 
 
เราต้องเข้มแข็ง เพื่อให้เรารู้ว่า "ทุกสิ่งไม่่ได้ยาก"
 
แต่ในขณะเดียวกัน บางเวลา เราก็ต้องอ่อนไหว
 
เพื่อที่จะเข้าใจว่า "ทุกอย่างไม่ได้ง่าย" เช่นกัน
 
 
 
เพียงแต่ทว่าในความอ่อนไหวนั้น ขอให้มีความมั่นคงตั้งอยู่
 
เหมือนใบไม้เขียวสดที่แม้พัดพลิ้วก็ยังมีก้านใบยึดกับกิ่ง
 
เหมือนต้นไม้ที่แม้ลำต้นเอนไหวที่แต่ก็ยังมีรากยึดกับพื้นดินเสมอ
 
ให้ความมั่นคงเป็นรากของเรา หยั่งลึกลงบนพื้นฐานของความเข้มแข็ง
 
 
เพียงเท่านี้... ต้นไม้เล็กๆ ก็จะได้มีโอกาสสัมผัสกับสายลม
 
หยอกล้อลู่ตามแรง เบิกบานกับการได้โอนเอนวู่ไหว
 
โดยไม่ต้องหวั่นใจ ว่าสักวันหนึ่ง... มันจะหักโค่น ล้มลง...
 
เป็นเพียงตอไม้ทื่อ ที่นั่งหายใจ รอวันสลายลงดิน
 
 
 
วันนี้ื ฉันยังคงพยายาม ที่จะเรียกความ "อ่อนไหว" ของตัวเองกลับมา
 
 
 
 
 
 
@Fungfa
 
 
 
(credit ขอหยิบคำว่า"ขี้เหงาเศร้าง่าย"มากจาก วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์)
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet


ทำให้ผมนึกถึงวลีหนึ่งเลยครับ

อ่อนแอ เป็นคนละเรื่องกับ อ่อนไหว
#7 by kae At 2011-10-23 13:49,
big smile SimpsKwan - ไม่มากไป ไม่น้อยเกิน = ทางสายกลาง คือหัวใจของทุกสิ่งจริงๆ ค่ะ

big smile มัทนา อธิวาสนะ - ขอบคุณค่ะ ไม่ได้อัพบลอกนานๆ ยังได้เห็นชื่อขึ้นมาทักทายอยู่ก็ปลื้มใจค่ะ big smile

big smile Shion - ขอบใจนะ ตอบ ปล. จะว่าชอบแนว"จิตวิทยา"เลยก็ไม่เชิง เพราะหนังสือแนวนี้ บอกตรงๆ เลยว่าก็มีหลายเล่มเหมือนกันที่ไม่ชอบ หนังสือแนวนี้หาถูกใจยากนะ ถ้าไม่โดนไปเลย ก็มักจะไม่เห็นด้วยไปเลยมากกว่า ปกติแล้วอ่านทุกอย่างที่สนใจนั่นแหละจ้า ใบปลิว โบชัวร์ก็อ่าน 555+confused smile


#6 by Fung-Fa At 2011-09-26 14:26,
ขอยกเอนทรีนี้ เป็นเอนทรีในดวงใจของเราเลยHot! Hot! Hot!

ป.ล นอกเรื่องนิดหนึ่ง ฟ้าชอบอ่านหนังสือแนวจิตวิยาสินะ
#5 by Shion At 2011-09-26 11:38,
Hot! Hot! Hot!
#4 by มัทนา อธิวาสนะ At 2011-09-26 07:56,
ทุกอย่างต้องพอดีๆ ครับ

ถ้าไม้โดนลมพัด แล้วไหวลู่แค่ยอดก็ดูสวยงาม
แต่ถ้าไหวถึงโคนก็อันตรายนะ big smile Hot!
#3 by SimpsKwan At 2011-09-26 00:48,
big smile !@Leaderdevil-demon@! - ขอบคุณค่ะ... พอเขียนเสร็จก็รู้สึกว่า การได้นั่งลงเขียนอะไร ก็เรียกเอาความอ่อนไหวเล็กๆ มาทักทายได้เหมือนกัน
#2 by Fung-Fa At 2011-09-25 23:47,
เป็นกำลังใจให้ค่ะ big smile
(อยู่ในภาวะเดียวกัน)
#1 by !@Leaderdevil-demon@! At 2011-09-25 23:33,

ฝั่งฟ้า
View full profile