2011/May/04

 
 
 
หากมีคนถามว่า ฉันลุ่มหลงงานอ่าน หรืองานเขียนมากกว่ากัน
ฉันก็คงตอบได้ว่า ฉันไม่ได้ลุ่มหลงมันเลยสักอย่าง
 
อ่าน หรือ เีขียน
จะต่างกันตรงไหนหรือ... ในเมื่อมันก็ล้วนแล้วแต่อยู่ในโลกของตัวหนังสือเช่นเดียวกัน
 
แต่ตัวหนังสือที่ถูกร้อยเรียงออกมาในแต่ละครั้ง แต่ละคน...
สิ่งที่บ่งบอกออกมานั่นคือ... ความคิด
 
นั่นคือสิ่งที่ฉันลุ่มหลง
 
ในบางครั้ง ฉันนั่งอยู่กับที่นานกว่าเก้าชั่วโมง
เพื่ออ่านงานเขียนของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง...
 
ใช่เพราะหลงตัวเอง
 
หากฉันกำลังกลับไปนึกทบทวน... สิ่งที่ตัวเองเคยคิดมา
ความคิดก็เหมือนสายลม สายน้ำ...
ว่ายวิ่งวนมาวูบหวิว... แล้วก็จากไป
 
ตัวหนังสือดั่งตะแกรงกั้น... บางส่วนของความคิดไว้
กลายเป็น... ความทรงจำ
 
ฉันเคยเรียงร้อยถ้อยคำได้เจ็บปวดอย่างไพเราะขนาดนั้นหรือ?
ฉันเคยเขียนถ้อยคำดาดๆ ทำร้ายจิตใจผู้คนได้มากขนาดนั้นหรือ?
สิ่งนั้นควรทำอีก... สิ่งนี้ควรเลิกเสีย...
 
ฉันเคยมีความคิด - อุดมการณ์เช่นนั้นหรือ?
จงอย่าได้ลืมเลือนมัน
 
ตัวหนังสือ กับฉัน คือสิ่งที่ซื่อตรงต่อกันมากที่สุด
เราไม่เคยโกหกซึ่งกันและกัน
 
 
 
 
เมื่อคืนนี้... ฉันเปิดเอนทรี่เก่าๆ ขึ้นมาดู...
อ่านอย่างตะกรุมตะกรามในความทรงจำอันหวานขม
อุดมการณ์อันบรรเจิด
และวิถีชีวิตที่หมุนไปราวกงล้อของเกวียนบนเส้นทางวิบาก
 
เมื่อคืนนี้... ฉันได้เจอเืพื่อนเก่า
เพื่อนเก่าที่ซื่อตรงต่อฉันยิ่ง... 
เราพูดคุยกัน ถึงเรื่องวันวาน
เมื่อก่อนเราเคยทำอะไรร่วมกันบ้าง...
 
ตัวหนังสือหัวเราะ... ฉันหัวเราะ
ตัวหนังสือร้องไห้... ฉันร้องไห้
 
เราไม่โกหกซึ่งกัน...
 
ตัวหนังสือบอกฉันว่า...
 
"โชคดีที่เธอได้เขียน
เพราะถ้าไม่เช่นนั้น... เธอคงยึดติดอยู่กับการไม่เปลี่ยนแปลง
เชื่อฉันหรือยังว่าทุกสิ่งเปลี่ยนได้...
 
ถ้าไม่เชื่อก็จงดู... ทุกสิ่งเปลี่ยนแล้ว"
 
 

Comment

Comment:

Tweet


อืม....

ขอบคุณสำหรับมิตรภาพที่แสนดีตลอดมาครับ
#5 by เบน At 2011-05-06 15:44,
ดีใจ ที่ได้อ่านความเห็นของคุณอีกครั้ง

และดีใจที่ได้รู้ว่าบางทีเราก็เข้าไปค้นหาตัวตนที่หล่นหาย ในเอนทรี่ส์เก่าๆ เหล่านั้นเช่นกัน

ความเปลี่ยนแปลง คือ สิ่งเดียวที่เป็นนิรันดร์


ตอนนี้มีความสุขดีนะ (เป็นคำถาม / เป็นคำตอบ /ของคุณ และของผม)


มีความสุขดีกับชีวิตประจำวัน และรู้สึกว่าดีเพียงใดที่ไม่มีชีวิตที่ยากเย็นและทนทุกข์เช่นที่เคยผ่านมา

คุณเองคงเหมือนกัน


ผมเพิ่งรู้ว่าการมีชีวิตที่เต็ม หัวใจไม่ว่างโหวง มันเป็นอย่างไร

รู้สึกดีใจที่มีใครให้รัก และรักเราเต็มหัวใจ


ยินดีกับทุกๆ วันที่ยังตื่นลืมตาขึ้นมา ได้ใช้ชีวิตต่อ


แต่จากนี้ไป แต่ให้ทุกข์เหมือนเดิม ก็คงไม่เท่ากับที่ผ่านมา


เพราะเราจะมีคนที่คอยอยู่เคียงข้างเวลาที่เราเหนื่อยเหลือใจ


ขอให้คุณมีชีวิตที่ดี และมีฟ้าเป็นสีฟ้าตลอดไป

รักษาสุขภาพครับsurprised smile
#4 by เบน At 2011-05-06 15:43,
> w<

นั่นสิ

มันเ้ปลี่ยนไปแล้ว

แต่พอหันกลับไป เจออะไรเก่า ๆ

ก็ รู้สึกดีจริง ๆ น้อ
#3 by ไอติมตากแห้ง At 2011-05-05 08:10,
เราไม่เคยคิดที่จะลืมในสิ่งที่เราเขียน

ขอบคุณสำหรับเอนทรีนี้ ฟ้า
อ่านแล้ว รู้สึกอยากจะกลับไปอ่านเอนทรีเก่าจริงๆHot! confused smile
#2 by Shion At 2011-05-04 13:46,
อ่านมาก วิจารณ์มาก เสพสุขมาก คิดน้อย เพราะความคิด ทำร้าย ถ้าคิดไม่ถูก big smile Hot!
#1 by THEBEE At 2011-05-04 12:32,

ฝั่งฟ้า
View full profile