2010/Nov/29

 
 
 
หนูจ๋า... หนูขอข้าวพี่ ขอเงินพี่...
แต่พี่ไม่อยากให้...

หนูจ๋า... หนูเอาพวงมาลัยพวงน้อยๆ เอาเสียงแคนเสียงขลุ่ยที่ฟังไม่เป็นเพลง...
มาของแลกกับเงินของพี่...แต่พี่ไม่อยากให้...
พี่ไม่อยากใช้เศษเงินเหล่านั้น แลกกับพวงมาลัย หรือเสียงเพลงของหนู...
 
 
เศษเงินของพวกพี่... มันอาจแลกกับพวงมาลัย เสียงเพลง...
หรือแม้แต่แววตาน่าเวทนาของหนูได้...
แต่มันแลกเอาความอยุติธรรมของโชคชะตาไปจากหนูไม่ได้...
 
 
หนูจ๋า... หนูขอข้าวพี่... ขอเงินพี่...
แม้ว่าพี่จะมีให้...

หนูจ๋า... หนูเอาพวงมาลัยพวงน้อยๆ เอาเสียงแคนเสียงขลุ่ยที่ฟังไม่เป็นเพลง...
มาขอแลกกับเงินของพี่... และแม้ว่าพี่จะมีให้...
 
 
แต่สิ่งที่พี่อยากให้... กลับเป็นชีวิตใหม่ของหนู...
สิ่งที่พี่อยากให้... ไม่ใช่แค่เงินสิบหรือยี่สิบบาท...
แต่เป็นดวงวิญญาณของหนู...ที่ไม่ว่าเงินสักเท่าไรก็ซื้อมันไม่ได้...
 
 
 
หนูจ๋า... ในวันนี้หนูอาจได้ข้าวสักนิด เงินสักหน่อย...
แต่สิ่งที่หนูควรจะมีคือชีิวิต รอยยิ้ม และวิญญาณ
 
อย่างเช่นที่มนุษย์คนหนึ่งพึงจะมี
 
 
 
หนูจ๋า... แล้วพี่ควรจะทำอย่างไร...
พี่จึงจะสามารถให้... ในสิ่งที่พี่อยากจะให้หนู...
 
 

Comment

Comment:

Tweet


Hot! big smile

เสียแรงนะ ผมว่า บางคนให้เพราะสงสาร
แต่กลายเป็นต่อวงจร ไม่รู้จบ
#1 by วิหคสีคราม At 2010-11-29 22:24,

ฝั่งฟ้า
View full profile