2008/Aug/30

 

ในขณะที่บ้านเมืองกำลังวุ่นวาย... มีเรื่องให้ต้องติดตามกันนาทีต่อนาที...

มีการเปลี่ยนแปลงกันวันต่อวัน... ที่ค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปอย่างไม่เคยเห็นใจใคร...

จะมีสักกี่คนที่รู้ว่า... อีกไม่กี่วันนี้...  ของเมื่อ 18 ปีที่แล้ว...

วันที่ 1 กันยายน 2533

ใครบางคน... ตัดสินใจใช้ชีวิต... แลกกับความฝัน และอุดมการณ์

 

 

 

"ผมคิดว่า... ชีวิตผมทำดีที่สุดแล้วเท่าที่ผมมีชีวิตอยู่

ผมคิดว่า... ผมได้ช่วยเหลือสังคมดีแล้ว

ผมคิดว่า... ผมได้ทำตามกำลังของผมดีแล้ว

และ... ผมพอใจ ผมภูมิใจ สิ่งที่ผมทำ"

 

 

"บางคนชอบก้าวไปข้างหน้า โดยข้างหลังไม่ได้ทำอะไรไว้เลย"

พงศา ชูแนม : เจ้าพนักงานป่าไม้  5

หัวหน้าหน่วยอนุรักษ์ และจัดการต้นน้ำพะโต๊ะ จ.ชุมพร

 

นี่อาจเป็นคำพูดที่เหมาะที่สุด... สำหรับคนที่ำทำงานในผืนป่า...

ที่ไม่มีทั้งที่สำหรับโต๊ะทำงานราคาแพง หรือกระทั่งตู้จะโชว์โล่ห์ประกาศเกียรติคุณ ก็เป็นได้

 

จงย่ำอยู่กับที่... อย่างมีความหมาย...

แต่อย่าก้าวไปข้างหน้า... โดยที่ทิ้งไว้แต่รอยเท้าเพียงอย่างเดียว...

 

...........................
 
เหล่านี้... ฉันได้จากการเข้าไปเดินในนิทรรศการ "เส้นทางอนุรักษ์บนร่างสืบ"
ซึ่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี
 
 
สืบ นาคะเสถียร
เป็นรุ่นพี่ของพวกเรา...
นิสิตคณะ วนศาสตร์ รุ่นที่ 35 และปริญญาโท สาขาวนวัฒนวิทยา
 
เรียน และทำงานกับป่ามาตลอด...
จนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายของเขา... ก็ยังมอบให้แก่ป่า... ที่เขารักเหมือนบ้าน...
 
 
"จะเป็นไปได้ไหมที่รัฐบาลจะเปิดใจกว้าง โดยให้ทุกฝ่ายทั้งประชนผู้นำท้องถิ่น ผู้แทนราษฏร นักวิชาการที่เกี่ยวข้อง มาพูดคุยร่วมกัน คือบางคนอาจจะต้องรับสถานภาพของบางกลุ่ม ข้าราชการอาจต้องยอมรับสถานภาพของประชาชน คือลดตัวลง ในขณะเดียวกัน ก็เพิ่มฐานะของเขา ให้ขึ้นมามีส่วนร่วมในการแก้ปัญหาร่วมกัน แทนที่จะพูดกันคนละที"
บอร์ดนิทรรศการฯ อ้างถึง สารคดี ฉบับ 64 หน้า 99, กรกฎาคม 2533
 
(คำพูดของสืบ ก่อนเสียงปืนนัดนั้น... จะดังขึ้นในไม่กี่เดือนต่อมา)
 
 
"ช่วงอาทิตย์่ต่อมา บรรดาเจ้าหน้าที่ระดับสูงของกรมป่าไม้ รวมทั้งผู้ที่เกี่ยวข้องนับร้อยคน ได้เปิดประชุมเพื่อหา "มาตรการป้องกันการบุกรุกป่าไม้ของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแห้ง" โดยสืบ นาคะเสถียร ได้พยายามจัดตั้งการประชุมมาหลายครั้ง แต่ไม่มีการตอบรับจากเจ้าหน้าที่เลยสักครั้ง จนกระทั่งการเสียชีวิตของสืบ ทำให้มีข้อกล่าวว่า หากไม่มีเสียงปืนนัดนั้น การประชุมดังกล่าวก็คงไม่เกิดขึ้นเ่ช่นกัน"
 
บอร์ดนิทรรศการฯ
 
ฉันเดินอ่านทุกบอร์ดในซุ้มนี้ราวกับถูกสะกด... 
รู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหล...
 
แม้ว่าสืบ นาคะเสถียร จะทำงานโดยตรงกับป่าไม้ และการอนุรักษ์ธรรมชาติ
แต่การกระทำของเขา... กลับชี้ให้เห็นถึงสภาพบ้านเมืองของเรา...
ที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงอะไรเลย มาตลอด 18 ปี
 
คนมีอำนาจยังเมินเฉย...
เหมือนคนใช้ทรัพยากรธรรมชาติที่นึกว่าได้มาฟรีๆ 
 
ประชาชนไร้ปากเสียง... เหมือนกับป่าที่มีแต่รอวันถูกทำลาย
 
ข้าราชการระดับล่าง... ก็ยังคงอยู่ระดับล่าง...
และทำงานเก็บกวาดอยู่ล่างๆ 
เหมือนองค์กรสิ่งแวดล้อมที่พยายามจะรณรงค์รักษ์โลก
 
อุุดมการณ์ยังเป็นสิ่งที่กินไม่ได้
การต่อสู้แบบหัวชนกำแพง ขณะที่คนหลังกำลังแพงไม่ได้สะทกสะเืทือน
ก็ยังมีอยู่ให้เห็น... ในทุกซอกมุมของระบบ
 
จะต้องรอให้มีเสียงปืนอีกสักกี่นัด...
จึงจะแก้ปัญหาทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้อย่างนั้นหรือ ?
 
 
 
 

"การดูแลป่าให้คงอยู่ ไม่ใช่ดูแลป่าไม่ให้ถูกทำลาย แต่ต้องดูแลคนไม่ให้ทำลายป่า"

เป็นอีกคำพูดหนึ่งของ พงศา ชูแนม...
เขากำลังบอกกับเราว่า...

ป่าไม้ ไ่ม่ได้กำลังมีปัญหา

สิ่งแวดล้อม ไม่ได้กำลังมีปัญหา

บ้านเมือง ไม่ได้กำลังมีปัญหา

คนต่างหาก ที่กำลังมีปัญหา

 

 

การอยู่ร่วมกันระหว่างคนกับป่า

ก็เหมือนการอยู่ร่วมกันของคนกลุ่มหนึ่งที่มีอำนาจ กับคนอีกกลุ่มที่ไม่มีอำนาจ

คนจะทำลายป่าเมื่อไรได้... แต่ป่าไม่เคยทำลายคนก่อน...

"ผมเชื่อว่า ธรรมชาติกำลังโบยตีมนุษย์ ให้รับรู้บทเรียนความเจ็บปวดนั้น" เป็นอีกคำพูดของพงศา

 

ฉันเชื่อเสมอมาว่า... การอยู่ร่วมกันในสังคม...

ที่เรามักจะใ้ช้กันว่า ต้องรู้จักการปรับตัว การเปิดใจ ต้องใจกว้าง ยืดหยุ่น ยอมรับสถานการณ์ หรืออะไรก็ตาม

... พูดให้ง่าย...

มันก็คือ... การที่ทำตัวเราเอง ให้เป็นคนตัวเล็กๆ อยู่ในสังคมนั้น...

เป็นส่วนเล็กๆ ของระบบ ค่อยหมุนเวียน... ขับเคลื่อนไป...

ไม่จำเป็นต้องลุกขึ้นมาับังคับ หักลำ

ไม่จำเป็นต้องลุกขึ้นมาชูมือบอกว่า ฉันมีอำนาจ... ทุกคนจงตามฉันมา...

แต่คงจะดีกว่า... ถ้าหากว่าใครที่มีความคิดที่เห็นว่าดี จะลุกขึ้นมาแล้วบอกว่า

ไปเถิด... เราจะก้าวไปด้วยกัน...

 

"ผมเป็นหมอที่มีโรงพยาบาลที่ใหญ่ที่สุด เพราะผมก็รักษาในป่า ภูเขาลูกที่เห็นอยู่อาจจะเป็นห้องผ่าตัด ภูเขาบางลูกอาจจะเป็นห้องเก็บยา"

"การทำงานของผมคือ ยกโรงพยาบาลเข้าไปหาเขาในป่า เพราะการเอาเขาออกมานอกพื้นที่การเปลี่ยนแปลงที่อยู่ และสภาพอาหาร จะทำให้เขาเกิดความเครียด จนถึงขั้นต่อสู้ หรือตาย จึงเป็นเรื่องที่ดีกว่า ถ้าหมอถือกระเป๋าใบเล็กๆ ไปหาเขาที่บ้าน รักษาเสร็จก็ให้เขาพักในบ้าน"

 

นายสัตวแพทย์ภัทรพล มณีอ่อน (หมอล็อต) 

นายสัตวแพทย์สัตว์ป่าคนแรกของประเทศไทย

 

"แท้จริงแล้ว สำหรับสัตว์ป่า ผมเป็นเพียงชายแปลกหน้าคนหนึ่ง"

ม.ล.  ปริญญากร วรวรรณ

ช่างภาพสัตว์ป่า อันดับหนึ่งของเมืองไทย และนักเขียนอิสระ

 

สำหรับฉัน... คำพูดของคนเหล่านี้... แสดงให้เราเห็นถึงการให้เกียรติซึ่งกันและกัน
การอยู่ร่วมกันในสังคม... ในโลก...

ไม่ใช่แค่คนกับป่า... คนกับสิ่งแวดล้อม...
กระทั่ง คนกับคนเอง...

การแบ่งชั้นวรรณะ

การเหยียดสีผิว

การแบ่งแยกทางศาสนา...

ล้วนแต่เกิดจากการไม่ให้เกียรติซึ่งกันและกัน...

นำเอาวัตถุนิยมเข้ามาตัดสิน...

 

ทั้งที่จริง... ทั้งที่ความเป็นจริงที่สุดในชีวิตของเราทุกคนก็คือ...

ทุกคนจะเิกิดมา... และตายไป...

 

ไม่ได้ถืออะไรมาตอนเกิด... และก็ไม่สามารถฉวยเอาอะไรกลับไปได้เมื่อเราตาย...

 

ฉันเชื่อมาตลอดว่า...

"โลกใบนี้ยังเล็กนัก... ถ้าหากว่าเราทำตัวใหญ่เกินไป  เราก็จะอึดอัด และอยู่ได้ยาก"

 

หลายครั้ง... ที่ฉันรู้สึกหายใจลำบาก...

ฉันจะนึกถึงคำพูดที่บอกตัวเองแบบนี้เสมอ...

 

 

 

 

ฉันเคยสงสัยมาตลอด ว่าทำไมนิสิตคณะวนศาสตร์ของที่นี่ จึงต้องมีประเพณีรับน้องที่หนักเหลือเกิน
นั่นคงเป็นเพราะว่า... เสียงปืนนัดนั้น ของ สืบ นาคะเสถียร

ได้บอกกับพวกเขา ชาววนศาสตร์ สีน้ำตาลเข้มข้นปนสายเลือด เอาไว้ว่า...

หากคิดจะเดินตาม "เส้นทางบนร่างสืบ" นั้น... ไม่เคยง่ายดาย

 

เจ้าไม่ได้ใหญ่ยิ่งไปกว่าปลายยอดหญ้าที่สายตาเจ้าก้มลงไปมองอยู่...

เจ้าไม่ได้สูงยิ่งไปกว่าแผ่นดินที่เจ้าเหยียบยืนอยู่

เจ้าไม่ได้มีสิทธิ์ในการมีชีวิตอยู่มากยิ่งไปกว่าแมลงตัวเล็กๆ ที่อยู่ใต้ดินหลังฝ่าเท้าเจ้า...

 

จงเปิดใจกว้าง...  เพราะทุกคนมีสิทธิ์ที่จะทุกข์ ที่จะเจ็บ ที่จะเหนื่อย ได้เท่าเทียมกัน...



อีกนานเท่าไร... จึงจะหมดยุคของผู้ที่ไม่ยอมทุกข์ ไม่ยอมเจ็บ ไม่ยอมเหนื่อย

อีกกี่เสียงปืน... จึงจะเพียงพอสำหรับความเข้าใจ... และการขับเคลื่อนไปด้วยความคิดเดียวกัน

 

 

จำเป็นหรือ...

ที่เราจะต้องได้ยินเสียงปืนนัดนั้น อีกสักที...

 

..

.

 

Comment

Comment:

Tweet


อ่านแล้วขนลุกเลยค่ะ
#32 by แนน (103.7.57.18|158.108.92.167) At 2012-09-26 15:44,
อ่านแล้วร้องไห้

เสียงปืนนัดนั้นของสืบ นาคะเสถียร
ยังก้องกังวานมาจนบัดนี้
อย่างน้อยก็สำหรับฉัน..

จะสู้เพื่อโลกต่อไปค่ะ...
#31 by อคิเอง❤ At 2009-05-02 20:47,
สืบ นาคะเสถียร

ก้อเป็นบุคคลที่น่ายกย่องของดิฉันคนนึงเลยนะคะ

^^
#30 by ^^ (125.26.44.196) At 2008-11-21 21:24,
สืบ นาคะเสถียร

ก้อเป็นบุคคลที่น่ายกย่องของดิฉันคนนึงเลยนะคะ

^^
#29 by ^^ (125.26.44.196) At 2008-11-21 21:23,
ผมจะไม่ยอมให้การจากไปของน้าสืบนั้นสูญเปล่าครับ
ปล. ตายเสียดีกว่าที่จะละทิ้งหน้าที่
#28 by หมอล็อต (58.181.143.190) At 2008-10-28 12:08,
Hot! อ่านแล้วโดนใจมาก
#27 by Shion At 2008-09-15 16:17,
อย่าว่าแต่คนกับป่า แม้แต่คนกับคนยังเหยียบย่ำ จ้องทำร้ายกันเองเลย น่าเศร้าใจนัก

ใช่ มนุษย์เราเกิดมาไม่มีอะไรติดตัว ตายไปก็เอาอะไรติดตัวไปไม่ได้

รูปไม่เที่ยง สัีงขารไม่เที่ยง วิญญาณไม่เที่ยง ไม่มีสิ่งใดจีรังยั่งยืน

แล้วทำไม มนุษย์ถึงยังต้องแก่งแย่งชิงดี ชิงเด่นกันอยู่อีกล่ะ ตายไปก็เอาอะไรไปไม่ได้แท้ ๆ

"ประเทศไทยตอนนี้กำลังก้าวไปข้างหน้า โดยทิ้งความเป็นไทยไว้ข้างหลัง"
#26 by sora no hime★空のひめ At 2008-09-03 16:34,
อ่านแล้วน้ำตาจะไหล
สุดยอดค่ะHot!
#24 by ~memay~ At 2008-09-01 22:55,
Hot! Hot!

สุดยอดค่ะ...
#23 by nero At 2008-09-01 22:28,
ตาย เพื่อ เกิด big smile
#22 by ทิว แอด ไฟน์ At 2008-09-01 18:39,
Hot! Hot! Hot! Hot!



อ่านแล้วจะร้องไห้


คนดีๆคนแล้วคนเล่า จากพวกเราไป แต่ความเปลี่ยนแปลงก็ยังไม่เกิดขึ้น คนมีอำนาจ ยังคนเป็นกลุ่มเดิมๆ กลุ่มที่เห็นแก่ตัวเป็นที่สุด



มันน่าเสียใจมั้ย ที่คนดี มีอุดมการณ์กลับอยู่ไม่ได้ พวกนักการเมืองเลวๆ ทำไมมันยังอยู่เต็มบ้านเต็มเมืองไปหมดก็ไม่รู้
#21 by >t-O.y: At 2008-09-01 18:19,
ตอนเรียนวิชาปรัชญา..ที่ม.เกษตร จำได้ว่าอ. เอาเรื่องของคุณสืบมาเปิดให้ดู...ทุกคนนั่งนิ่ง ดูอย่างเงียบเชียบตลอดเวลา ดุแล้วพอวิดีโอจบ ทุกคนก็ยังนั่งอึ้งด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก จำได้ว่าตอนดูเกือบร้องไห้... Hot!
#20 by mariposa At 2008-09-01 15:51,
อ่านจบ ผมน้ำตาไหล

ไหลให้กับตัวเอง ที่ยังคงต้องเดินไปตามกลไกมนุษย์กับอุดมการณ์บ้าๆ โดยรู้ตัวแต่ออกมาไม่เคยได้

ผม(และเราส่วนใหญ่) ยังได้ไม่ถึงเสี้ยวหนึ่งของท่านเลย...

Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!
#19 by Seam - C At 2008-09-01 11:25,
Hot! Hot! ขนลุกค่ะ เกิดมามีหนึ่งชีวิตเท่ากันแต่จะทำอย่างไรให้ชีวิตนั้นมีคุณค่ากับโลก
#18 by (^_^)/nana At 2008-09-01 10:31,
ตอนนั้นยังเด็กอยู่เลยค่ะ
เป็นอุทาหรณ์ที่ดีมากนะคะ...คนดีดีทำไมต้องจากไปเร็วอย่างนี้ด้วย
..
surprised smile
#17 by GoddessIsis At 2008-09-01 00:00,
ถือประโยชน์ของชาติยิ่งใหญ่ แม้ตัวจะตายไม่เสียดายชีวา

เพลงของคาราบาว ย้ำให้ผมคิดถึงคุณสืบทุกครั้งเลยครับ
#16 by azlaz At 2008-08-31 16:33,
สืบ เป็นฮีโร่ในดวงใจของผมคนหนึ่งครับ

มีวันหนึ่งที่ผมเคยไปเที่ยวอุทัยธานี สิ่งที่ผมได้คิดซ้ำๆกับตัวเองตอนที่มองอนุสาวรีย์สืบ พร้อมกับสมญานาม "วีรบุรุษแห่งป่าห้วยขาแข้ง" ก็คือ
ถ้าสืบไม่ฆ่าตัวตาย ห้วยขาแข้งก็คงไม่มีวันได้ถูกประกาศเป็นมรดกโลก
ถ้าไม่มีสืบ นาคะเสถียร สัตว์ป่ามากมาย และป่าที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดของไทย จะไม่มีวันมีชีวิตอยู่จนถึงบัดนี้เลย
แต่สิ่งที่ทำให้ผมเสียใจที่สุดก็คือ
ทำไมต้องเป็นสืบ?
ทำไมคำประกาศมรดกโลกถึงเกิดขึ้นไม่ได้ โดยที่คนดีๆอย่างสืบไม่ต้องตาย

จนถึงบัดนี้ผมก็ยังคิดอยู่ตลอดว่า
"เราจะหาสืบคนที่สองได้อย่างไร"

สืบ นาคะเสถียร ขอบคุณครับที่ปกป้องป่าของประเทศไทย
นี่แหละ "วีรยุรุษแห่งป่าห้วยขาแข้ง" ตัวจริง
Hot! Hot! Hot!
#15 by Evan Yzac -- The Crow At 2008-08-31 14:45,
Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!
#14 by eric At 2008-08-31 14:11,
เราทุกคนมีความฝันกันทุกคน
ว่าเราอาจจะทำอะไรสักอย่างเพื่อเปลี่ยนแปลงโลกนี้ไปในทางที่ดีขึ้น

สิ่งที่ "สืบ นาคะเสถียร" ทำก็ดูจะเป็นรูปธรรมที่สุด
เพราะเสียงปืนนัดนั้นอาจจะทำให้ใครสักคนหนึ่งกระตือรือร้นสนใจขึ้นมา
และได้เป็นแรงบันดาลใจให้กับคนบางคนที่จะช่วยท่านเปลี่ยนแปลงโลก

นี่คงจะเป็นคุณค่าที่สูงสุดอย่างหนึ่งของการได้เกิดมาเป็นมนุษย์

*พระคุ้มครอง
#13 by xACIDWEEDx___*The Nanghee's life At 2008-08-31 11:49,
กายตายเเต่ชื่อเสียงยังไม่ตาย
ช่วยเเสดงความคิดเห็นด้วนนะ
เรื่องใครสักคนจะอ่น
#12 by school of law @mae fah luang university At 2008-08-31 10:36,
อุดมการณ์มันกินไม่ได้ มันไม่อิ่มท้อง

แต่ในบางคราว มันช่วยต่อชีวิตที่ไร้ความหวังของเรา

ออกไปได้อีก ด้วยอุดมการณ์นี่เอง

--------------------
ขอบคุณที่ยังไม่ลืมชื่อนี้ confused smile
#11 by groundfloor At 2008-08-31 01:53,
อ่านแล้วขนลุก


อ่านแล้วคิดถึงเพื่อนผมคนหนึ่งก็จบจากคณะนี้

ว่าที่เกียตินิยม แต่ก็ไม่มีโอกาสได้รับ


เพราะกลุ่มคนบางคนที่เห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตน
#10 by herenoi At 2008-08-31 01:49,
ร้องไห้ด้วยคน Hot!
สังคมปัจจุบันคนเรายึดติดกับวัตถุ อำนาจ และเงิน
จะมีสักกี่คน ที่ยังมีจิตสำนึกว่า ของเหล่านั้นเป็นแค่สิ่งนอกกาย ไม่มีมัน เราก็ยังมีชีวิตอยู่ได้

ผ่านมีจะยี่สิบปี ประเทศไม่ได้ดีขึ้นเลยค่ะ พี่สืบ

แต่อย่างน้อย วันนี้ก็ได้เห็นพลังของคนที่มีอุดมการณ์เดียวกับเราล่ะนะ *แน่นยังกะซูชิ*
โลกนี้ก็ไม่ได้มีแต่เรื่องเลวร้าย
"เงิน"ก็ยังไม่สามารถซื้อใจคนที่มี"อุดมการณ์"ได้
#9 by {T4tsUk1} At 2008-08-31 01:23,
Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!
#8 by alienboon At 2008-08-31 01:16,
กำลังคิดว่าคนปลูกป่า หรือคนดีๆก็ต้องการกำลังใจเช่นกันนะ แม้เขาทำด้วยใจที่มุ่งมั่น ไม่ได้ต้องการเรียกร้องให้ตัวเองโด่งดัง แต่หากว่าการทำดีให้สังคมไม่ได้ถูกกล่าวถึง หรือยกย่องเสียบ้าง แล้วคนอื่นในสังคมจะทราบได้อย่างไรว่ายังมีความดีหลงเหลืออยู่ และการทำดีต่อสังคมใช่ว่าทำได้ด้วยตัวคนเดียว ต้องอาศัยทุกคนช่วยๆกัน



เช่นกัน สำหรับผู้เขียนเรื่องนี้อย่างคุณก็ต้องการกำลังใจเช่นกันนะ

ให้กำลังใจHot! big smile
#7 by redtear At 2008-08-31 00:45,
Hot! แด่นักป่าไม้ผู้อุทิศตนแก่ผืนป่าห้วยขาแข้ง
#6 by At 2008-08-31 00:13,
อาจารย์เคยเอาสารคดีสืบ นาคะเสถียรมาเปิดให้ดู
ดูแล้วโหวงๆ
ประโยคปิดโดนใจฮะ Hot!
#5 by persona non grata At 2008-08-30 23:50,
ถ้ามนุษย์เปิดหูตัวเองเอาไว้

เปิดด้วยใจที่กว้างมากพอ

ไม่ต้องเป็นเสียงปืนหรือเสียงอะไร...

แม้แต่เสียงของความเงียบที่อยู่แสนไกลก็ยังได้ยิน...
#4 by ...โนโนโมเอะคุง... At 2008-08-30 21:48,
ดีใจที่ .. อย่างน้อย สิบแปดปีผ่านไป

ยังคงมีคนรำลึกถึงชื่อนี้อยู่ได้ .. สืบ นาคะเสถียร

...

พี่เชื่อว่า การเดินตามเส้นทางของคนที่ยิ่งใหญ่ ไม่เคยเป็นเรื่องง่าย

เพราะคนเช่นนั้น .. ไม่เคยเดินตามใคร

หากแต่มุ่งไปในที่ไร้เส้นทาง .. เพื่อทิ้งร่องรอยไว้ให้ชนรุ่นหลังได้ก้าวย่างตาม

big smile Hot!
#3 by แรงใจไฟฝัน At 2008-08-30 16:41,
ฉันเกิดไม่ทันในวันที่สืบยังคงอยู่
แต่ฉันรู้สึกตื้นตันใจในสิ่งที่สืบหลงเหลือไว้

ฉันอาจจะไม่ได้อุดมการณ์แรงกล้า
แต่อย่างน้อยขอเป็นอีกคนหนึ่งที่สืบเจตนารมณ์ต่อไป

รักป่าไม้ รักโลก รัก "สืบ นาคะเสถียร"
#2 by Chocolate Emotion At 2008-08-30 10:58,
อ่านแล้วโดนใจดี

กับเสียงปืนนัดนั้นHot! Hot!
#1 by ~:Red_Em:~ At 2008-08-30 10:43,

ฝั่งฟ้า
View full profile