ในค่ำคืนเหงา... ฉันไม่อาจมองเห็นคำว่า"เรา"ในความเงียบ
เธอจะพอสัมผัสได้บ้างไหม?
คืนที่เธอต้องทำงานหนักอีกหนึ่งคืน... ใครบางคนเป็นห่วงเธอ
คืนที่เธอต้องอยู่บนเส้นทางไกล... ใครบางคน ขอให้เธอถึงบ้านโดยปลอดภัย
คืนที่เธอนึกอยากจะนอนดึกดูสักคืน... ใครบางคน ขอให้มันไม่ดึกจนเกินไป
คืนที่เธอเหนื่อยล้าทั้งหัวใจ... ใครบางคน ขอให้เธอหลับฝันดี
เธอยังคงอยู่ตรงนี้... ตรงบางเวลาที่ฉันนึกถึง
วันนั้นที่เธอเสียงดังใส่ฉัน...
ไม่อาจสู้คืนที่เธอบอกเพียงเบาๆ ว่า จะให้ฉันได้กอด
วันนั้นที่เธอทำฉันร้องไห้...
ไม่อาจสู้คืนที่เธอเล่าเรื่องราวของเธอให้ฉันซับน้ำตา
หวังเพียงแต่เธอ... จะมีตัวตนบนโลกนี้...
... โลกที่ฉันเดินทางจากดวงดาวอันไกลโพ้นมาเพื่อค้นหา
ฉันอาจเคยเดินสวนเธอแล้ว... ตอนที่เธอกำลังให้ความสนใจอยู่กับบางสิ่ง
ฉันอาจเคยพบเธอแล้ว... ตอนที่เธอกำลังอยู่กับใครบางคน
ฉันอาจเคยพูดคุยกับเธอแล้ว... ตอนที่เราต่างก็ไม่ได้สนใจอื่นใดของกันและกัน
เราอาจพบกันเป็นครั้งแรกอีกสักครั้ง... เธอช่วยหวังอย่างนั้นได้ไหม?
หรือเพราะคนจากดาวอื่นอย่างฉันจะเป็นเพียงคนคนเดียวบนโลกที่ไม่มีใคร...
และจะไม่มีวัน... ไม่มีวัน...
...
..
.
ในค่ำคืนเหงา... ฉันส่งผ่านข้อความคิดถึงไป...
สุดฟ้าไกล... สุดขอบของจักรวาล...
... จะมีใครได้ยินเสียงของฉันไหม?
ข้อความถึงคนรักที่ไม่รู้ว่าใคร...
อาจตายไปแล้ว หรืออาจยังไม่เกิดก็ได้... หรืออาจไม่มีตัวตน
... ยังมีคนเดียวดายอีกคนอยู่ตรงนี้...
คนที่ยิ้มให้กับความคิดถึงซึ่งถูกส่งออกไปเพื่อค้นหาผู้รับ...
ยิ้ม... จนกำลังจะร้องไห้...
เสียงเพลงท่วงทำนองความเดียวดาย ยิ่งโอบหัวใจด้วยความเหงา
ก่อนที่ฉันจะหมดลมหายใจไปอย่างว่างเปล่า...
คนแปลกหน้าที่เรียกว่า รัก...
จะได้พบกันไหม?
จะได้พบกันใช่ไหม... คนดี..
..
.
บันทึก สิบหก เมษายน เวลาสี่ทุ่มครึ่ง...
