"ตอนที่เรากล้าที่จะเชื่อมั่นอะไร โดยไม่กลัว

ไม่ว่าใครจะว่ายังไง ไม่ว่าสองตาสองหูจะได้เห็นได้ยินอะไร...

จะบอกว่าเป็นตอนที่เราโง่ที่สุดในชีวิตก็ได้...

แต่ฉันว่าตอนนั้นน่ะ เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่บริสุทธิ์ที่สุดเลย"

...

.. วันนี้ ฉันระบัดระบายกับน้องคนนึงไปเยอะ

จนรู้สึกว่า อะไรในใจของฉัน มันช่างน่าทึ่งซะเหลือเกิน...

ฉันพูดไม่เก่ง.... แต่ถ้าได้พิมพ์ ไม่ว่ารู้สึกอะไร ก็จะออกมาจน(เกือบ)หมด

..

.

ฉันตัดสินใจ... (ทั้งน้ำตา)

ฝากให้น้องคนนี้ช่วยดูแลเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย(ตัว)คนนึงให้...

มันมีสีน้ำตาล ตัวป้อมๆ สั้นๆ หูเป็นครึ่งวงกลม...

ช่างเถอะ มันคือหมีตัวนึง ที่ชื่อ อากิระ

อากิระจะสะพายเป้ใบนึงอยู่เสมอ...

"มีหัวใจของฉันอยู่ในนั้น อยู่ในเป้ที่กระเป๋าหลังของมัน
หัวใจดวงสุดท้าย ที่ยังดีอยู่"

..

.

แม้ว่ามันอาจจะต้องมาพบฉันในฐานะของ "เครื่องมือ" ฉันก็ไม่แน่ใจ...

แต่มันก็ได้มาพบกับฉัน...

ในช่วงที่ดอกไม้แห่งความสุขในหัวใจของฉันเบ่งบานเต็มที่ที่สุด...

มันเพิ่งผลิบาน และบริสุทธิ์

เกสรภายในของมันยังไม่เคยสัมผัสแม้กระทั่งแสงแดด

ช่วงเวลาแห่งความสุข อันปราศจากความกลัว ความวิตกใดๆ

"ความสุขที่บริสุทธิ์"

..

.

"เธอจะไม่รู้ตัวหรอก จนกว่าจะสูญเสียมันไป
พอมันบินผ่านไปแล้ว นึกย้อนกลับไป
เธอจะรู้สึกได้เอง ว่ามันบริสุทธิ์แค่ไหน"

นี่คือสิ่งที่ฉันกล้าบอกกับเด็กคนนี้ได้เต็มปาก

เพราะฉันเองก็เพิ่งได้รู้... ตอนที่ไม่มีมันอีกแล้ว และมองย้อนกลับไป

ฉันได้พบว่า ความสุขในช่วงเวลาสั้นๆ นั้น...

ไม่มีร่อยรอยความโหดร้ายใดๆ เลยที่ปะปนเข้ามา...

ช่างสวยงาม... บริสุทธิ์

..

.

และพอมีบางสิ่งที่ร้ายเข้ามา...

ก็เหมือนกับมีแมลงมาเข้ากัดกิน... ดอกไม้แห่งความสุขในใจฉัน...

ทีละกลีบ... ทีละกลีบ...

จนไม่เหลือ... ไม่มีเรื่องสุขปนทุกข์ ไม่มีดีบ้างร้ายบ้าง

... ไม่เหมือนช่วงเวลาแห่งความสุขใดที่ฉันเคยเจอมา...ไม่มีขึ้นๆ ลงๆ ...

มีแต่ค่อยๆ สุข... ค่อยๆ สุข... มากขึ้น... มากขึ้น...

แล้วจากนั้น มันก็ลดระดับลงอย่างรวดเร็ว และต่อเนื่อง... จนจบไป

..

.

มองย้อนกลับไป... ก็ยังสามารถเห็นช่วงเวลาที่มีความสุขนั้นได้อยู่

หากทำเป็นลืมช่วงเวลาที่ทุกข์ไป...

ก็จะเห็นแต่ความสุขล้วนๆ...

นั่นคือหัวใจที่ฉันฝากเอาไว้กับ... อากิระ

..

.

หัวใจดวงที่สวยที่สุดของฉัน...

..

.

จะเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว... มีเพียงดวงเดียว...

และจะไม่มีใครได้มันไปอีก... เพราะฉันได้ใช้มันไปแล้ว

..

..

นั่นทำให้ฉันนึกถึงข้อความหนึ่ง ที่เพิ่งจะอ่านเจอมาจากหนังสือวันนี้

มีเครดิตตอนท้ายว่าเป็นของ Anonymous ซึ่งฉันก็ไม่รู้จัก

..

"Some people come into our lives,

Leave footprints in our hearts,

And we are never ever the same."

..

ใช่... ฉันจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว...

เพราะร่อยรอยที่เกิดขึ้นหลังจากที่ฉันได้พบกับความสุขที่บริสุทธิ์...

มันได้ประทับลงบนหัวใจของฉัน...

หัวใจดวงที่ฉันตัดสินใจจะเก็บเอาไว้กับตัวเอง

... ทิ้งไปไม่ได้อีกแล้ว... เพราะฉันเหลืออยู่แค่นี้

ที่มีทั้งหมด... แค่หัวใจที่เคยถูกทำร้าย และถูกแผลเป็นคอยตอกย้ำเตือน

..

คนเราเมื่อถูกทำร้ายสักครั้งหนึ่ง...

มักจะฉลาดขึ้นอย่างน้อยก็เสี้ยวของหนึ่งในสิบ

เพราะแผลเป็นที่ได้คือบทเรียน...

... คือเครื่องเตือนใจ ให้รู้จักกลัว

จะกล้าบ้าบิ่นจนเกือบ(ตรอมใจ)ตายเหมือนเดิมไม่ได้อีก

ฉันจึงไม่สามารถที่จะเชื่อมั่นอะไรโดยปราศจากความกลัวได้อีกแล้ว...

หรือพูดง่ายๆ ... ที่ฉันอยากจะบอกคือ...

.

"ฉันจะทุ่มทั้งหัวใจรักใครโดยไม่กลัว ไม่ได้อีกแล้ว...

ใครก็ตามที่จะเข้ามาเป็นคนที่ฉันรักต่อไปนี้...

จะไม่มีวัน... ได้รับการไว้วางใจอย่างมากมาย

... อย่างที่เคยมีคนไม่เห็นค่ามันคนหนึ่งเคยได้รับอีก"

..

.

หัวใจที่เต็มไปด้วยความกลัว...

มันทำให้ฉัน... อาจรักใครไม่ได้มากเท่านั้นอีกแล้ว...

หรือบางที...

..

.

ฉันอาจรักใครไม่ได้อีกแล้ว...

..

.