วันนี้ว่างๆ เลยแวะมาส่งจดหมาย(รัก)จากดาวอื่น...
..
.
ฉันกลับมาอยู่ที่บ้านคุณยายได้หลายวัน... บ้านที่ฉันเคยอยู่เมื่อสมัย ม.ปลาย
อยู่ห่างจากสังคมวุ่นๆ มาได้พักใหญ่... ตัดขาดทุกอย่าง... พัก...
...
..
บ้านของเรามีสองชั้น แต่เป็นคูหาเล็กๆ คูหาเดียวอายุมากกว่า 30 ปี ตั้งเรียงรายอยู่ติดกันไปตลอดทั้งซอย ที่เป็นของชุมชนคนไทย เชื้อสายเวียตนาม หรือถ้าจะพูดให้ถูกสุดๆ เข้าใจตรงกันสุดๆ ก็คือชุมชน... คนเวียดนาม สัญชาติไทย
แต่ไม่ต้องถามฉันหรอกนะ ภาษาเวียดนามฉันแทบไม่กระดิก มีแต่ฟังได้ แล้วชี้นิ้วตอบเขาอย่างเดียว
ฉันชอบออกมาตรงระเบียงบ้าน แล้วมองยาวเข้าไปในซอย หรือไม่ก็มองออกไปหน้าปากซอย... ฉันชอบอะไรที่มันยังคงความดั้งเดิมเอาไว้แบบนี้
เรามี"ร้านข้าวเปียกเส้น" ที่อร่อยที่สุดในเมืองตั้งอยู่หน้าปากซอย ร้านที่น่าจะอายุพอๆ กับบ้านของเรา
แล้วพอเดินเลี้ยวออกไปอีกหน่อย จะมีร้านขายเครื่องเขียน ที่เหมือนจะเป็นร้านแรกๆ ของเมือง เพราะไม่ว่าถามพ่อแม่ใครคนไหน ก็ต้องเคยมาซื้อเครื่องเขียนที่นี่แทบทั้งนั้น
... เพราะฉะนั้น ฉันคงจะไม่บรรยายแล้วว่า ลักษณะบ้านของคนแถวนี้จะเป็นยังไง
เมื่อก่อน ตอนเย็นๆ จะได้ยินเสียงเด็กมาเล่นกัน ยิ่งซอยเล็กๆ เลยเสียงดังคับซอย มีคนเฒ่าคนแก่นั่งดู นั่งจับกลุ่มคุยกัน ดูลูกหลานตัวเองอยู่หน้าบ้านใครสักคน
แต่เดี๋ยวนี้ ไม่เห็นเด็กๆ แล้ว
ไม่รู้ว่าเพราะสังคมเปลี่ยนไป...
เด็กๆ เลิกเล่นกันนอกบ้าน หันไปเล่นเกมส์ในบ้าน หรือร้านคอมมากกว่า ?
หรือเพราะว่า... เด็กๆ ที่ฉันเคยได้ยินเสียง ป่านนี้โตเป็นหนุ่มเป็นสาว(นำหน้าฉัน) กันหมดแล้ว ?
... ยังเห็นแต่บ่า(ยาย)แต่อง(ตา) ที่คุ้นๆ ตา นั่งรวมตัวกันเป็นกลุ่มเล็กๆ
และดูเหมือนจะเล็กกว่าเมื่อก่อน...
แม่เล่าให้ฟังว่า... ตกมาถึงปีนี้ เพื่อนๆ คุณยาย ต่างก็โบกมือลาโลกกันไปหมดแล้ว
ฉันเห็นสัจธรรมนี้ ตั้งแต่ช่วงที่ฉันอยู่กับยาย... เห็นยายต้องไปงานศพของเพื่อนบ่อยครั้ง
ตอนนี้ก็ยังต้องดูแลเพื่อนอีกคน ที่ป่วยด้วยโรคคนชรา ไปไหนไม่ได้อยู่...
... คิดอยู่ประจำ ว่ายายจะเหงาไหม แต่ก็ไม่เคยกล้าถาม
คุณยายพูดติดตลก บอกว่า... "ใครจะไปก็ไปโลด แต่กูจะอยู่ก่อน กูจะอยู่ดูลูกดูหลานกูอยู่นี่แหละ"
และสำหรับคนอายุ 70 กว่าที่สามารถวิ่งจากหน้าบ้าน ไปหลังบ้านได้ ด้วยความเร็วระดับทีมชาติแล้ว... ฉันก็เชื่ออย่างนั้นแหละ
...
..
ยังไม่ได้บอกสินะ ว่าบ้านเราอยู่ที่ละติจูดไหน... เราอยู่ใจกลางเมืองอุดรธานีค่ะ
เป็นอีกที่ ที่ฉันรักมาก และมีความสุข เวลาที่อยู่ที่นี่
หรือเพราะว่า ที่นี่เป็นที่ที่ฉันได้มาอยู่ ตอนที่ฉันกำลังมีความสุขก็ไม่รู้เหมือนกันนะ
ไม่ใกล้ไม่ไกลบ้านฉัน มีย่านที่เรียกว่า "ตรอกข้าวต้ม" ขายอาหารทุกรูปแบบ อยู่บนฟุตบาท เปิดเฉพาะตั้งแต่เย็นถึงดึก ถ้าเป็นคนที่อยู่ในตัวเมือง ไม่มีใครไม่รู้จัก และไม่พูดถึงของกินที่นี่
พอเดินผ่านย่านนี้ จะเป็นห้างซุปเปอร์มาเก็ตชื่อ "ตั้งงี่สุ่น" ที่ขายของถูกยิ่งกว่าห้างของฝรั่งห้างไหนๆ (ตอนนี้เริ่มมีสาขาแล้ว และฉันก็ลุ้นๆ ให้ใหญ่โตแข่งกับห้างฝรั่งให้ได้เลยก็น่าจะดีเหมือนกัน)... เมื่อก่อน ช่วงที่ต้องอ่านหนังสือดึกๆ หรือทำงานหนักๆ ฉันชอบไปซื้อขนม เสบียงอาหาร มาแอบตุนไว้บนห้องนอน (จริงๆยายไม่อนุญาต) บางทีก็จัดปาร์ตี้ เปิดเพลงเสียงดังๆ กินขนมอยู่ในห้องคนเดียว นึกไปก็ตลกดี
... นี่เป็นเส้นทางที่ฉันใช้เดินบ่อยรองลงมาจากเส้นทางไปโรงเรียน จากบ้าน ผ่านตรอกเข้าต้ม ถึงงี่สุ่น
ฉันชอบเดินไปตอนเย็นๆ ไม่ก็ค่ำหน่อย ลมจะตกเย็นดี ฉันจะเดินช้าๆ มองดูวิถีชีวิตคน มองดูรถบนถนน มองดูแสงไฟจากลูกกลมๆ สีแดงหน้าร้านทอง หรือร้านของพวกคนจีน ฯลฯ เป็นช่วงเวลาที่ฉันสบายใจมาก
เมืองอุดรฯ เป็นเมืองที่น่าเดินเล่น ถ้าแดดไม่ร้อน เพราะฉันชอบพวกตึกเก่าๆ ห้องแถวไม้เก่าๆ เหมือนแถวเยาวราช ฉันว่ามันชวนให้เห็นถึงวิถีชีวิตในสมัยก่อน นึกถึงคนพลัดถิ่น จะว่าคนไทยก็ไม่ใช่ แต่จะกลับประเทศก็ไม่ได้
มีเรื่องเล่าเยอะมาก เกี่ยวกับคนรุ่นบรรพบุรุษฉัน พอมาเห็นวิถีชีวิตพวกนี้ ก็มักจะนึกถึงเรื่องที่มีคนเล่าให้ฟังบ่อยๆ
กว่าเราจะได้เห็นห้างใหญ่อย่างทุกวันนี้ กว่าเราจะได้เห็นร้านทองอร่ามทั่วเมืองอย่างทุกวันนี้... พวกเขาต้องผ่านอะไรมากมาย ฉันว่าเป็นเรื่องที่น่าทึ่ง และน่านับถือไปพร้อมกัน
มันทำให้เชื่อว่า... ในเมื่อตอนนี้ฉันเองก็เกิดมาในยุคที่สบายแล้ว ได้พูดว่าตัวเองเป็นคนไทยเต็มปากเต็มคำ ไม่มีใครมาเหยียบย่ำได้ ฉันก็น่าจะทำได้อย่างน้อยก็เท่าๆ กับที่คุณตาคุณยายฉันเคยทำ (แม้ว่าความเป็นจริงควรจะทำได้ดีกว่าก็เถอะ)
... แต่ยายมักจะแอบบอกกับแม่ว่า ทุกวันนี้ฉันก็ทำได้ดีแล้ว...
ไม่จำเป็นต้องนำพาความภาคภูมิใจใดๆ แค่ไม่ทำให้เดือดร้อนก็ดีถมไปแล้ว...
... ก็ได้แต่หวังว่า ฉันจะสามารถเป็นเด็กดีได้แบบนั้นต่อไป
วันนี้ยายยิ่งบอกว่า โหงวเฮ้งฉันดูหัวดื้อไม่ฟังใคร... ก็ชักจะเริ่มกลัวๆ ตัวเองเข้าให้แล้วเหมือนกัน
..
.
สงกรานต์ปีนี้ ไม่ได้เล่นน้ำ... ก็เหมือนทุกปี
มีแต่จะขึ้นไปอยู่หน้ารถกระบะที่ขนเด็กๆ กับถังน้ำขึ้นรถ นั่นแหละที่มากสุดแล้ว
เห็นคนอื่นเล่นกันก็พอ ก็สนุกแล้ว...
... ไปดูคนที่ไม่รู้จักกัน แต่สนุกสนานกันได้ ยิ้มให้กันได้แบบนี้ เห็นแล้วก็สบายใจดีเหมือนกันค่ะ
..
.
หวังว่าทุกคนบนโลกคงจะมีความสุขดี...
สวัสดีปีใหม่ไทยนะคะ
.
...
