“ถ้าความรักเป็นเหมือนน้ำ พวกเขาก็คงกำลังปั้นมันให้เป็นตัว... ตัวอะไรก็ได้ ที่ไม่ใช่... ความรัก”
..
.
"... ถึงแม้ว่าคำพูดไหนๆ ของเราที่เคยบอกนายไป มันอาจจะเป็นคำโกหก...
แต่ขอยกเว้นไว้อย่างหนึ่งนะ... ยกเว้น เวลาที่เราบอกว่ารักนายน่ะ มันไม่เคยโกหกหรอกนะ
นับวัน.
.
.
“... หัวใจของคนที่ได้ยินคำโกหก...
เจ็บยิ่งกว่ามือของคนโกหก ตอนที่กำก้อนหินนี้ไว้หลายเท่าเลยล่ะ”
ภูริน.
.
.
"... เพราะฉะนั้น... อินก็จะเข้มแข็ง จะไม่ให้ภูต้องห่วงอีก
ขอบคุณนะภู... ขอบคุณที่อยู่ข้างอินเสมอ ขอบคุณ... ที่เคยรักกัน"
น้ำอิน.
.
.
“ผมมีเหตุผลมากมายที่จะเรียนรู้เธอต่างหากครับ
แต่เหตุผลที่จะรักเธอนั้น ผมไม่มี”
เคนอิจิ.
.
.
......................................................................
ประโยคเหล่านี้เป็นคำพูดของตัวละครที่รักของฉันทั้งสี่คนค่ะ ส่วนชื่อของนิยายเรื่องนี้ หลังจากที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอยู่หลายครั้ง จนตกลงสุดท้าย จริงแท้แน่นอนแล้วว่าจะใช้ชื่อนี้... ก็ชื่อ entry ในวันนี้นี่แหละค่ะ (กลับขึ้นไปดูได้ไม่ว่ากัน อ้อ ตัวในวงเล็บไม่นับนะ เป็นแค่เวอร์ชั่นของวันนี้^^)
ทุกประโยคที่ฉันยกมานี้ เรียกได้ว่าเป็นประโยคที่ฉันแต่งเอง ก็อินเอง (อันนี้ไม่ขอเหมารวมถึงคนอ่าน) จะบอกว่าฉันเป็นพวกจมอยู่กับงานเขียนตัวเองก็คงจะไม่ผิดนัก ไม่เฉพาะเวลาที่เขียน แต่ยังรวมถึงเวลาที่รีไรท์ บางครั้ง ฉันก็เพิ่งมารู้ตัว ว่าฉันเขียนประโยคพวกนี้ออกมาด้วย...
นิยายเรื่องนี้ เป็นเรื่องแรกจริง ๆ ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่า ฉันได้กลายเป็นตัวละครทุกตัว ด้วยตัวของฉันเอง...
เพราะมันคือจุดประสงค์ตั้งแต่เริ่มแรกของฉัน ที่จะลืมเรื่องการตลาดออกไป แล้วเขียนในสิ่งที่ฉันอยากเขียน...
เหมือนกับเวลาที่ฉันเขียนบลอกนี้ไม่มีผิด ฉันเขียนในสิ่งที่ฉันอยากเขียน โดยที่ไม่คำนึงว่าจะมีคนเข้ามาอ่านมากน้อยเพียงไร แต่ฉันก็แค่อยากจะเล่าความรู้สึกของฉันออกมา
ทุกครั้งก่อนที่ฉันจะลงมือเขียน ฉันเลยต้องอ่านทวนเหตุการณ์ล่าสุดที่เพิ่งเขียนผ่านมาก่อน จากนั้น ฉันจึงจะลากเล่าสถานการณ์ต่อไป ความรู้สึกต่อไป... เหมือนกับเวลาฉันเขียนไดอารี่ที่นี่ และพูดคุยกับพวกคุณ
... ฉันได้คุยกับตัวละครของฉันเอง ตัวละครของฉันได้พูดคุย และแลกเปลี่ยนความคิดเห็นในตัวของมันเอง นั่นเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกรักนิยายเรื่องนี้ และรู้สึกว่าพวกเขาทุกคนช่างน่ารัก
..
.
ฉันส่งต้นฉบับที่แก้ไขครั้งล่าสุด (แต่ไม่ได้บอกว่าครั้งสุดท้ายนะ) ไปเมื่อตอนตีสามกว่าของวันนี้ การได้วางต้น
ฉบับของตัวเองไปหลายวัน (อาจจะสัปดาห์) ทำให้เมื่อกลับมาอ่านอีกครั้ง ฉันก็เหมือนได้ค้นพบความคิดของตัวเอง ที่เผลอลืมไป... มันทำให้ฉันสามารถดึงตัวเองให้อ่านงานนี้ได้จนถึงดึกดื่นขนาดนั้น มันสนุกกับการได้ค้นพบตัวฉันเอง
และเมื่ออ่านจบ จนส่งต้นฉบับไป (อีกครั้ง) สำหรับนิยายเรื่องนี้ สิ่งหนึ่งที่ฉันอยากจะขอบคุณคือ... ที่นี่
บลอกนี้ (และบลอกของคนอื่นๆ) ทำให้ฉันได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ มากมาย โดยเฉพาะความรู้สึกของคน ผู้คนที่ได้มารู้จักกัน ก่อเกิดมิตรภาพ การพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็น และอีกมากมาย
หลายอย่างที่พวกคุณอาจจะไม่รู้ ว่าตัวอักษรแห่งความคิด และความรู้สึกของพวกคุณ ได้ช่วยเติมเต็มความคิดให้ฉัน และตัวละครของฉันจน(เกือบ)สมบูรณ์... (ฉันยังไม่กล้าพูดว่าสมบูรณ์ได้เต็มปาก เพราะเดี๋ยวจะกลายเป็นว่านิยายฉันเลิศเกินไป)
นี่คือสิ่งที่ฉันตั้งใจ อยากจะเขียน entry นี้ขึ้นมา...
..
.
ฉันดีใจที่บ้านบนท้องฟ้าที่ฉันเรียกมันว่า Somewhere Out There หลังนี้ ได้รับการเยี่ยมเยียนจากพวกคุณ
ฉันดีใจที่ในสมุดเยี่ยมของฉัน มีทั้งข้อความเห็น ข้อความคิดถึง ข้อความห่วงใย กระทั่งข้อความรักของพวกคุณฝากเอาไว้
ฉันดีใจที่อย่างน้อย รอยยิ้มของพวกคุณก็ได้เข้ามาสร้างความหมาย และชีวิตชีวาให้กับฝั่งฟ้าฟากนี้...
และฉันดีใจ... ที่ได้มานั่ง up blog นี้ และ entry ที่นี่... และตรงนี้ค่ะ
.
(วันนี้แจกให้คนดีอีกยิ้มนะคะ)
--------------------------
ถ้าใครเป็นขาประจำ.... คุณจำได้ไหม ว่าฉันเคยแต่งเพลง...
วันนี้ฉันเห็นบรรยากาศมันเงียบๆ ดี ก็เลยลองร้องเบาๆ ดู...
แต่ว่าเบาจริงๆ นะ ฉันกลัวคุณตกใจ... เพราะว่าเสียงไม่ดีหรอก
พอดีมันเป็นเพลงแต่งเอง เลยหาคนมาร้องแทนก็ไม่ได้น่ะสิ^^"
kirakira no kimi - เธอผู้ส่องประกาย
.
