ทุกครั้งที่ฉันร้องไห้จน... จมทะเลน้ำตา...

เหว่ว้าและเคว้งคว้างกลางผู้คน... เจ็บจนไม่อยากหายใจ...

ถูกรักทำร้ายจนเปราะบาง...

ขอบฟ้าความหวัง... สีจางเหลือเกิน....

...

แต่บอกกับใจไม่หยุดฝัน....

อธิษฐานในกาลนิรันดร์...

อย่าหยุดศรัทธา... สักวันคงได้พบเธอ...

...

ที่รัก...

ฉันเสียใจที่ต้องปล่อยให้กาลเวลาล่วงเลยมากระทั่งป่านนี้...

แต่ก็ยังไม่อาจพบเธอ....

ฉันเสียใจ... ที่จำต้องปล่อยให้เธอถูกความรักที่ไม่ใช่ของเธอทำร้าย...

เธอคงเหนื่อย... ผิดหวัง... และหมดกำลังใจ...

ฉันเสียใจจริง ๆ .... ฉันเองก็ไม่ได้ปรารถนาที่จะให้เป็นไปเช่นนั้น...

...

..

แต่ที่รัก... ขอได้โปรด...

อย่าเพิ่งท้อแท้... แม้ฉันไม่อาจหาญที่จะสัญญากับเธอว่าฉันจะค้นหาเธอ...

แต่ฉันเพียงอยากจะชักชวนเธอสร้างความหวัง....

...

..

ได้โปรด... อย่าเพิ่งตัดสินว่าชีวิตนี้เธอไม่อาจรักใคร...

เพราะความรักที่ล้วนแต่เข้ามาเพียงเพื่อผ่านพ้นไป... อาจไม่ใช่ของเธอ...

ความรักแท้... ที่เป็นของเธอ... อาจจะยังมาไม่ถึง...

อาจะเป็นเพราะมันอยู่ตรงนี้... ตรงที่หัวใจของฉัน...

...

..

ฉันใช้ชีวิตมืดมนดั่ง... คนที่มีแผลใจ...

แผ่นดินและผืนฟ้ากว้างไกลมัน... กลับไม่เหลือทางให้เดิน

ทอดทิ้งรักแท้ที่ข้างทาง...

ปล่อยทิ้งความหวังที่พังยับเยิน...

...

อยากบอกกับใจให้หยุดฝัน

อธิษฐานในกาลนิรันดร์...

จะอยู่กับศรัทธากี่วันก็ไม่พบเจอ....

....

"เราจะได้พบกัน..."

เพราะทุกสายหมอกยามเช้า... ทุกสายลมยามกลางวัน...

ทุกแสงตะวันยามเย็น... ทุกแสงดาวเด่นยามค่ำคืน...

คือทุกสรรพเสียงในความเงียบจากหัวใจของฉัน... ที่กำลังเรียกหาเธอ...

... เพราะฉะนั้นจึงได้โปรด...

..

ที่รัก...

อย่าเพิ่งท้อ... เพราะฉันอาจเป็นความรักที่เธอรอคอยอยู่ตรงนี้...

ฉันยังคงเพรียกหาเธอทุกเวลานาที... แม้จะไร้จุดหมาย...

ด้วยหวังใจว่า... สักวันเธอคงจะได้ยิน...

...

..

หากเมื่อไรที่เธอได้ยินบางเสียงในความเงียบ... ที่เพรียกไปถึงหัวใจเธอ...

ขอจงหยุดฟังสักนิด... นั่นอาจเป็นเสียงของฉัน...

ที่กำลังบอกว่า... ฉันรอคอยเธอ

ฉันคิดถึงเธอ...

ฉันอยากพบเธอ...

ฉันรักเธอ...

...

..

รักแท้ของเธออาจรอคอยเธออยู่ตรงนี้...

เช่นเดียวกับฉันคนนี้... ที่ก็กำลังรอคอยรักแท้เช่นเธอ...

...

..

ที่รัก...

ได้โปรดศรัทธาเช่นเดียวกับฉันได้ไหม..

ว่าเราอาจได้พบกันเป็นครั้งแรก... อีกสักครั้ง...

...

..