Puff, the Magic Dragon
Puff เจ้ามังกรมหัศจรรย์
อาศัยอยู่ริมทะเล และโลดเต้นร่าเริงอยู่ในสายหมอกแห่งฤดูใบไม้ร่วง
เด็กชาย Jakie Paper เพื่อนรักของเขา...
ทั้งสองจะร่วมกันเตรียมตัวเพื่อออกท่องไปในท้องทะเล
ไม่ว่าพระราชาหรือเจ้าชายชั้นสูงใด ๆ
หรือแม้แต่โจรสลัดหน้าไหนก็จะต้องเกรงกลัวพวกเขาเป็นแน่แท้...
...
เจ้ามังกรยังคงอยู่ ณ ที่นั้น...
อยู่ที่ริมทะเล และโลดเต้นอยู่ในสายหมอกแห่งฤดูใบไม้ร่วง
แต่กลับต้องหาของเล่นชิ้นอื่นมาเล่นตามลำพัง...
เพราะไม่มีวี่แววของเด็กชาย..
...
เมื่อไม่มีเด็กชาย Jakie อีกแล้ว
เมื่อมันขาดเพื่อนที่เคยเล่นด้วยกันมาตลอดชีวิต
เจ้ามังกรก็ไม่ร่าเริง เจ้ามังกรก็ไม่กล้าหาญ
มันคอตกอย่างเศร้าใจ เกล็ดสีเขียวของมันร่วงพรูราวสายฝน...
ก่อนจะไถลตัวกลับเข้าไปในถ้ำของมันด้วยความเศร้า...
...
..
เมื่อวานนี้... ได้ไปพบกับพี่ ๆ ที่ไม่ได้เจอกันเป็นเวลาค่อนข้างนาน...
ถ้าเทียบกับช่วงเวลาที่เราเคยเจอกันทุกอาทิตย์... หรือแม้แต่กินนอนอยู่ด้วยกัน...
... มีพี่ชายอยู่คนหนึ่ง... แทบจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อนหน้านี้
ก่อนที่เราจะหายห่างกันไปเป็นปี ๆ แล้วกลับมาโดยแทบจะเริ่มต้นคำว่า "ยินดีที่ได้รู้จัก" กันอีกครั้ง
บังเอิญดีที่นาน ๆ ทีจะได้นั่งรถกลับด้วยกัน... อยู่ ๆ พี่แกก็ถามขึ้นมาว่า
"ฝั่งฟ้ารู้ไหม เมื่อวันที่พี่เก็บข้าวของออกจากออฟฟิศ พี่เจออะไร"
ฉันแอบสงสัย... ว่าจะเป็นอะไร ๆ ที่ฉันเคยโวยวายว่าหายไป ลืมไปเมื่อหลายเดือนก่อนนี้หรือเปล่า...
แต่มันกลับไม่ใช่...
... มันกลับเป็นอะไร... ที่ "ลืม" มันไป... "นาน" กว่านั้น..
"อะไรคะ ?" ฉันถาม...
"พี่เจอจดหมายของฝั่งฟ้าที่ส่งถึงพี่ตั้งแต่สมัยยังเล็ก ๆ อยู่เลยน่ะ... ตัวหนังสือยังเด็ก ๆ อยู่เลย
ช่วงที่เจอกันแรก ๆ โน่นแหละ"
"บ้า... ฝั่งเคยส่งจดหมายหาพี่ด้วยเหรอ ?" ฉันแทบจะร้องลั่นรถที่ไม่ค่อยจะมีคนเท่าไรด้วยเวลาที่เกือบจะดึกแล้ว
"อ้าว... ก็เจอจริง ๆ ..."
ในเมื่อพี่แกยืนยันอย่างนั้น เราก็เลยได้แต่มานั่งคิด... อืม... อาจจะจริง พี่แกจะมาโกหกทำไม..
เพิ่งมานึกได้ว่าช่วงนั้น ไม่สิ ต้องเรียกว่า ช่วงโน้น... ก็เคยเป็นมนุษย์ส่งจดหมายกับเขาเหมือนกัน...
แล้วฉันก็ได้แต่หัวเราะ... ไม่เคยนึกเลยว่าเรารู้จักกันมานานกว่าที่คิด...
..
ในโลกที่พัฒนาไปเร็วเกินไป...
เราแทบจำไม่ได้... ว่าชีวิตที่ไม่มีอีเมล ไม่มีเอ็มเอสเอ็น...
หรือแม้กระทั่งจะขอเบอร์โทร.กันยังรู้สึกว่าไม่มีประโยชน์นั้นเป็นอย่างไร ?
... ก็เป็นอย่างตอนที่ฉันส่งจดหมายหาพี่แกนั่นไง...
..
ในโลกที่หมุนเร็วเกินไป...
เราอาจแทบจำไม่ได้... ว่าชีวิตที่เพิ่งผ่านมาเมื่อวานนี้...
เราได้พบเจอใครมาบ้าง...
เมื่อโลกหมุน... เราก้าวเร็วขึ้น... ผ่านข้างทางที่มากมายขึ้น...
แต่กลับใช้เวลาในแต่ละช่วงของแต่ละระยะทางนั้นน้อยลง...
... ไม่แปลก ถ้าเราจะลืมว่าเราผ่านอะไรมาบ้าง.. เพราะเราปล่อยให้มันเป็นเพียงสิ่งที่เข้ามา... และผ่านไป...
แต่ที่แปลกคือ... ทำไมเราปล่อยให้มันเป็นอย่างนั้นมากกว่า...
..
จะมีสักกี่คน...ที่โชคดีอย่างฉัน...
ที่บางครั้ง ความทรงจำส่งสารข้ามกาลเวลามาเตือนสติให้นึกถึง
และจะมีสักกี่ครั้ง... ที่ฉันจะโชคดีอย่างนี้...
..
จำได้ ครั้งนึง พี่แกเคยพูดติดตลกตอนที่กลับมาเจอกัน(อีกที)ใหม่ ๆ ว่า...
"ก็ยังมีบางคน พี่เห็นมันตั้งแต่อยู่ ม. ต้น ตอนนั้นพี่อยู่มหาลัย ตอนนี้จนมันอยู่มหาลัยแล้ว...พี่ก็ยังอยู่มหาลัยอยู่"
ตอนนั้นได้แต่หัวเราะ... ไม่ได้คิดอะไรมากมาย...
... อยากจะสารภาพผิดหน่อยนะ... ฝั่งเองแหละ ที่เผลอลืมพี่...
..
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเพลงนี้น่ะเหรอ...
อืม.. ไม่แน่ใจเหมือนกัน... เพียงแค่เคยอ่านบทความในหนังสือ
มีคนเขียนถึงเพลงนี้ไว้... เปรียบเทียบเนื้อหาเพลงนี้เหมือนกับเด็กที่ลืมของเล่น
พอโตขึ้นเรื่อย ๆ ... เราก็มักจะลืมไปว่าเมื่อก่อนเราเคยเล่นอะไร
เคยหวงของเล่นเหล่านั้นกันมากแค่ไหน...
..
เราโตขึ้น... เราเดินมาไกลขึ้น...
เราผ่านอะไรมามากขึ้น..
นั่นเป็นสิ่งที่เป็นไปตามวิถีของมัน.
แต่หลายครั้ง... ฉันก็คิดเหมือนกันว่า...
ฉันอาจจะเดินเร็วจนเกินไป...
หรือบางที... อาจจะถึงขั้นเติบโตเร็วจนเกินไป
..
.
บางทีก็เร็ว... จนเจ้ามังกรอย่าง Puff ยังเตรียมใจไม่ทัน...
..
ถึงแม้ว่าชีวิตนี้จะแสนสั้น... แต่สำหรับฉัน...
คงไม่ได้สำคัญอยู่ที่ว่าเราเดินช้า.. หรือว่าเร็ว...
เพราะว่า... ฉัน... อยากจะ"ใช้ชีวิต"...
มากกว่า"มีชีวิต"...
..
| Puff (The Magic Dr... |
