สวัสดีค่ะ นี่เป็นเอนทรี่ที่ 100 ของฉันแล้วค่ะ
กว่าจะมาถึงตรงนี้ได้ ฉันเริ่มลงชื่อที่นี่ตั้งแต่ต้นปี และเริ่มเขียนจริง ๆ จัง ๆ เอาเมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมา
กว่า 7000 คนที่เข้ามา คือตัวเลขที่ฉันเห็น... มันไม่ใช่น้อย ๆ เลยสำหรับคนที่ชอบเขียนอะไรเงียบ ๆ อย่างฉัน
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา... มีเรื่องราวในชีวิตฉันที่เปลี่ยนแปลงไปมากมาย...
แต่ไม่เคยมีสักครั้ง ที่ฉันคิดจะหยุดเขียน...
เพราะว่า... ฉันไม่เคยตั้งใจว่า ฉันจะเลือกที่จะใช้บลอกนี้เขียนเรื่องราวของอะไร...
ฉันไม่ได้เลือกที่จะเขียนเฉพาะว่า... ฉันรักใคร
ฉันไม่ได้เลือกที่จะเขียนเฉพาะว่า... ฉันอยู่ที่ไหน
ฉันไม่ได้เลือกที่จะเขียนเฉพาะว่า... ฉันกำลังยิ้มหรือร้องไห้...
แต่ฉันแค่พอใจที่จะ... เขียน... ความรู้สึก...
เพราะฉะนั้น... ถึงแม้ว่าบางสิ่ง บางอย่าง บางคน ในชีวิตฉันจะเปลี่ยนไป...
แต่เพราะหัวใจฉันยังคงรู้สึก... ฉันถึงยังคงพอใจที่จะเขียน...
...
..
.
ฉันคิดอยู่เยอะเหมือนกัน ว่าเอนทรี่ที่ 100 ของฉัน ฉันจะเขียนอะไรดี
มันอาจจะเป็นเพียงตัวเลข... แต่บางครั้ง... ฉันก็อยากจะแอบให้อะไรพิเศษ ๆ กับบางช่วงลมหายใจที่เหลืออยู่ของชีวิต
..
ฉันอายุน้อยกว่าที่คุณคิด
นี่ฉันแค่พูดรวม ๆ จากที่เคยเจอมาประจำ
ฉันเขียนความเรียงแบบนี้มานานมากแล้ว...
หลายปีที่คนทักว่าฉันคงอายุมากกว่าจริงสักห้าหกปีเป็นอย่างน้อย
จนตอนนี้... ฉันอายุพอ ๆ กับตอนที่ใคร ๆ เคยคาดกันไว้เมื่อหลายปีก่อน
แต่ฉันก็ยังไม่เลือกที่จะบอกอายุออกมาตรง ๆ
เว้นแต่... คนที่เคยคุยกันส่วนตัว...
กับบางคน... ที่อ่านงานของฉันมามากจนพอจะเจอบางเรื่องราวที่ฉันแอบแง้มเอาไว้เหมือนเป็นเบาะแสให้สืบเอา
... เพราะว่า... หลายครั้งมันทำให้เขาคิดว่าฉันเด็กเกินกว่าที่จะเขียนเรื่องแบบนี้
ฉันไม่อยากทำตัวเหมือนกำลังนั่งสั่งสอนคนที่แก่กว่า...
เพราะกับคนที่รู้จักฉันมากขึ้นมาหน่อยจะรู้ว่า...
ฉันเองก็ไม่ได้ใหญ่โต และเข้มแข็งไปกว่าที่ใคร ๆ เห็นเลย...
อย่างดีก็แค่... ล้ม แล้วลุกเร็ว... เท่านั้นเอง
... ไม่มีใครรู้ว่าคนเราจะตายเมื่อไร... ฉันเองก็ไม่รู้...
แต่ฉันแค่ดีใจ... ที่อย่างน้อย วันนี้ ฉันก็ยังได้สามารถแหงนหน้ามองท้องฟ้า และปล่อยให้ผิวฉันได้รับไอแดด
ได้ยืนกลางสายลมที่พัดสวนทางมา... เหมือนกำลังกระซิบบอกฉันว่า... ฉันยังมีชีวิตอยู่นี่นะ...
...
ฉันเลยอยาก... จะพยายาม... ทำให้ชีวิตฉันมีความทุกข์น้อยที่สุดในแต่ละวัน
เพราะฉันก็ไม่แน่ใจตัวเอง... ว่าถ้าทุก ๆ นาทีในแต่ละวัน ฉันเอาแต่จมอยู่กับความเศร้า...
เมื่อถึงเวลาที่ฉันตายไป... ฉันจะมานั่งเสียดายไหม... ว่าฉันยังไม่ทันได้มีความสุขบ้างเลยสักครั้ง...
... บางครั้ง การเก็บภาพความสุขของคนอื่นเอามาใส่ใจ...
ฉันก็ถือเป็นความสุขเบา ๆ อย่างหนึ่ง...
...
..
ฉันชอบเดินคนเดียว แล้วมองไปรอบ ๆ
บางครั้งแหงนหน้ามองฟ้า จนคนที่เดินสวนมาคงจะกลัวฉันเดินชนโน่นชนนี่เข้าเอาเหมือนกัน
และอย่าแปลกใจถ้าคุณเป็นคนหนึ่งที่ถูกฉันมองเหมือนคนรู้จัก...
ฉันแค่อยากจะยินดีที่เราได้เดินสวนทางกันเท่านั้น...
ไม่ใช่ว่าทุกคนในโลกจะเดินสวนทางกับฉัน หรือว่าคุณได้หรอก จริงไหม ?
...
..
เมื่อเราตั้งเป้าหมายว่าเราชอบคนแบบไหน คนคนนั้นมักจะเป็นประเภทที่หายากสำหรับเราเสมอ
ถ้าคำพูดนี้เป็นจริง... ฉันก็คงชอบคนที่เข้าใจฉัน...
คงหายากนะ... เพราะฉันเป็นคนเข้าใจยากจริง ๆ
...
..
สุดท้ายนี้... ฉันคิดมาตลอดว่าตัวเองเป็นคนไม่มีความฝัน
แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสิ่งที่จะบอกต่อไปนี้มันเรียกว่าอะไร
ข้อแรก...
สัญญาข้อเดียวที่ดูจะยากพอจะให้ฉันได้พยายาม
"โทโมะโกะ... สักปีใดปีหนึ่ง ฉันจะไปฮิโรชิม่าในวันที่ 6 สิงหาคม... จากนั้นฉันจะกลับมาเขียนนิยายเรื่องนั้นให้จบให้ได้"
ข้อสุดท้าย...
ฉันรักเมือง Yokohama เหมือนโชคชะตาจะพาให้ฉันได้รู้จักกับอีกโลกหนึ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกรักเหมือนเป็นบ้านเกิด
ฉันเรียกเมืองนั้นว่า "บ้าน" ได้เต็มปาก ทั้งที่ฉันเป็นเหมือนคนไม่มีบ้าน
ชีวิตที่เหลือในอนาคต... จะน้อยหรือมาก...
ฉันยินดีที่จะเดินเส้นชีวิตเพียงลำพังที่นั่น...
ที่ที่ฉัน... สามารถนั่งอยู่ได้ในทุกมุมเมือง... โดยที่ไม่เคยต้องการอะไร...
...
..
เป็นเอนทรี่ที่ยาวจริง ๆ ...
ฉลองครบรอบ 100 ความรู้สึกของฉัน...
ชีวิต... เต็มไปด้วยความรู้สึกจริง ๆ นะคะ
คุณว่าไหม ?
.
.
.
|
