คงเพราะฉันถูกเรียกว่าฝั่งฟ้ามาตั้งแต่เกิด

เลยฝังใจติดมา... ว่าฉันก็คือเส้นขอบฟ้าเส้นตรงที่อยู่ไกลสุดสายตาตรงนั้น

...

..

หากว่ากลางวัน ท้องฟ้าใส ตะวันส่อง

ตกกลางคืน ท้องฟ้าเปลี่ยนสี มีเพียงดวงจันทร์พูดคุยกับดวงดาว...

เวลาหมุนเปลี่ยน... ทุกอย่างเวียนเคลื่อนไหวอีกครั้ง

ดวงจันทร์หาย ตะวันขึ้นฉายแทนที่

...

..

แต่สุดฝั่งของท้องฟ้าก็ยังอยู่ตรงนั้น

ในส่วนของความเวิ้งว้างตรงที่ใคร ๆ เรียกว่าเส้นขอบฟ้า

ไม่ว่ากลางวัน... กลางคืน...

...

..

จงไปเถิดตะวันทั้งหลาย... ไม่ว่าเธอจะขึ้นจากทิศทางใด ก็ล้วนแต่จำต้องไปจากเส้นขอบฟ้าเส้นนี้

ลอยสูงขึ้น... เพื่อเธอ.. และเพื่อโลกใบนี้...

ฉันเข้าใจ...

...

..

เพราะความฝันของเธอไม่ได้หยุดเพียงการพ้นเส้นขอบฟ้าแล้วสถิตย์อยู่ ณ ที่ตรงนั้น

แต่เธอคือตะวันที่ต้องลอยขึ้นไป... สูง... จากเส้นขอบฟ้าที่ถือว่าต่ำที่สุดในระดับแห่งผืนฟ้า

...

..

.

ทุกเช้า... ฟ้า กับตะวัน อาจต้องพบเพียงครู่แล้วโบกมือลา

ได้แต่หวังเพียงว่า...

ยามเย็น... หากเมฆหมอกไม่บังตา... เราคงได้กลับมาพบกันใหม่...

แม้จะสั้น... เพียงเสี้ยวลมหายใจ...

ก่อนตะวันจะหาย...

..

.

ฉัน... ที่เคลื่อนไหวไปไหนไม่ได้...

ก็เป็นเพียงเสี้ยวเส้นขอบฟ้าที่กำลังรอตะวัน...

...

..

.

แด่... ใครบางคนที่เคยนั่งเล่นด้วยกันที่ระเบียงริมฟ้า แล้วโบกมือลาเมื่อกลายเป็นตะวัน

แด่... ตะวันทุกดวงที่กำลังลอยผ่านมายังฟากฟ้าฝั่งที่ฉันยิ้มทั้งน้ำตาอยู่ทางนี้

ขอบคุณที่เข้ามา... ขอบคุณที่จากไป...

..

.