ฝนยังรินอยู่เรื่อย ๆ มาตั้งแต่เย็น
เหมือนผู้หญิงนัยน์ตาเศร้าที่ยังร้องไห้อย่างห้ามตัวเองไม่อยู่... ทั้งที่ก็กำลังพยายาม
...
..
.
เสียงน้ำฝนจากชายคาหล่นกระทบพื้นปูนชื้นแฉะ
เหมือนเสียงหัวเราะจากคนที่ราวไม่รู้ว่ามีอีกคนกำลังร้องไห้...
...
..
.
สายฝนยังสวยเหมือนเดิม... สวยแบบเหงา ๆ อย่างที่เคย
เสียงฝนปนเสียงเพลงยังเพราะเหมือนเดิม... เพราะปนเศร้าอย่างที่เคย...
กลิ่นไอเย็นฉ่ำยังคงชุ่มหัวใจเหมือนเดิม... ชวนให้ยิ้มอย่างเหงา ๆ อย่างที่เคย
..
.
"ฝนตกหนักมากไหม ? ไม่สบายรึเปล่า ฝั่งฟ้า ?"
คุณยังคงเป็นห่วงเป็นใยกันเหมือนเดิม...
แม้ฉันจะพยายามบอกตัวเองอยู่ว่า หลาย ๆ อย่างมันอาจไม่เหมือนอย่างที่เคย...
..
.
คุณจำเวลาเรียน เวลาว่างของฉันเหมือนมีตารางชีวิตฉันอยู่ในชีวิตคุณอีกหนึ่งตาราง
คุณบอกว่าวันนี้กินแต่ผักเป็นมื้อเที่ยง ทั้งที่เมื่อก่อนฉันบอกเมื่อไรก็ไม่เคยเห็นว่าจะทำตาม
คุณจำได้ว่าเคยวาดรูปแล้วส่งมาให้ฉัน ทั้งที่เมื่อก่อนไม่มีทีท่าว่าจะจำได้เลยว่าเคยทำอะไรลงไป
...
..
.
ไม่ว่าก่อนหน้านี้คุณจะเคยลืมมันไปบ้างหรือเปล่า...
แต่ก็ขอบคุณที่วันนี้... ยังจำได้...
เราจะได้ไม่เป็นเพียงแค่คนรู้จัก...
แต่เราเป็น... คนรู้จัก ที่เคยรักกัน...
ฉันเองก็ยังจำได้... จำได้โดยที่ไม่ต้องตั้งใจท่องเลยสักครั้ง
แต่ฉันเชื่อ... ฉันไม่มีสิทธิ์ครอบงำความทรงจำไว้ได้
ไม่มีสิทธิ์เก็บไว้ หรือแม้แต่พยายามลืมมัน...
ฉันก็ได้แต่เตรียมหัวใจไว้ว่าสักวัน... มันอาจเลือกที่จะจากฉันไป
..
.
แต่ไม่ว่ายังไง..
ฉันก็ยัง..
ขอบคุณ...
|
