เด็กหญิงฝั่งฟ้าตื่นแต่เช้า
บ้านเล็กท่ามกลางขุนเขาและแมกไม้ แฝงอยู่ในไอหมอก
ในสวนดอกไม้ที่สูงท่วมศีรษะ... พ่ออยู่ตรงนั้น
พ่อจะตัดดอกไม้ แล้วยื่นให้บอกให้เธอไปหาแจกันมาใส่ หรือไม่ก็เรียกแม่มาดู
วันนี้จะเป็นดอกอะไรกันนะ ?
ดอกมะลิ ดอกแก้ว หรือว่าดอกกุหลาบ...หรือจะเป็นกล้วยไม้ที่ยกไปได้ทั้งกระถาง ?
เด็กหญิงฝั่งฟ้านั่งอยู่ข้างล่าง
ดูดาวกับพ่อก่อนนอน พ่อเล่านิทาน พ่อพูดถึงปรัชญา พ่อเล่นกีต้าร์ พ่อร้องเพลง...
เด็กหญิงฝั่งฟ้าเข้านอน...
และตื่นแต่เช้า...
...
...
...
นางสาวฝั่งฟ้า
ไม่เคยรู้สึกตัวก่อนเจ็ดโมง
ชีวิตปกติ เมื่อปีที่แล้ว - เคยต้องรีบออกจากบ้านที่ย้ายเข้ามาอยู่ในซอยเก่าแก่กว่าร้อยปี ฝ่าการจราจรที่ไม่เห็นใจคนโดยสารแบบ On Foot เพื่อไปให้ถึงที่หมายก่อน 7.50
วันไหนนึกสนุกก็จะเล่นแข่งมาราธอนกับรถเมล์ที่อืดรอไฟแดงอยู่บนถนนเสียอย่างนั้น - ชนะซะด้วยนะ
ชีวิตปกติสำหรับปีงบประมาณนี้ - ลุกขึ้นมาก็เปิดคอมพิวเตอร์ ออนไลน์ทิ้งเอาไว้ไม่มีเหตุมีผล
ไม่มีแม้กระทั่งเรื่องที่ต้องพูดคุย - - - ให้ได้เห็นว่ามีคนอยู่เป็นเพื่อนกันก็อุ่นใจพอ
บางทีอาบน้ำก่อนกิน บางทีกินก่อนอาบน้ำ
แต่มีหลายครั้ง เมื่ออาบน้ำแล้วมักไม่กิน เมื่อกินแล้วมักไม่อาบน้ำ
กลับมาที่หน้าจออีกครั้ง... เปิดต้นฉบับขึ้นมา สำรวจดูเป็นอันดับแรกว่าได้กี่หน้าแล้ว
และอยู่กับมัน... อย่างนั้น... จนเย็น...
สัปดาห์ละครั้ง วันที่อากาศดี แดดสวยฟ้าใส
กระปรี้กระเปร่าหน่อยจะลุกขึ้นมาเปิดม่าน เปิดประตูหน้าต่าง (ห้องที่ปกติชอบเปิดเป็น Alone Pub สว่างขึ้นทันตา)
ตากผ้าห่ม (กลิ่นแดดอุ่น ๆ ตอนที่เก็บเข้ามาเป็นเครื่องยืนยันว่าคืนนั้นจะหลับสบาย )
เก็บห้อง (ยังไม่ถึงขั้นเคยเจองู หรือตะขาบ อย่างที่คนอื่น ๆ ตราหน้าไว้ อย่าดีก็แค่ แมลงสาบเท่านั้น )
ซักผ้า (ที่เหมือนจะกลัวคนอื่นไม่รู้ว่าวันนี้มันซักผ้า เปียก + ฟอง ตระการตาแทบทุกครั้ง)
กวาด - ถูบ้าน (เสร็จแล้วก็นอนกลิ้งบนพื้นที่เพิ่งถูเสร็จใหม่ ๆ เย็นดี)
เสร็จแล้วถึงกลับมาที่หน้าจออีกครั้ง
สนทนากับตัวหนังสือบ้าง
หมกตัวต่อไปกับงานเขียนเพ้อ ๆ ฝัน ๆ บ้าง
งานที่มันเป็นจริงเป็นจังบ้าง
ล่องลอยไปกับจินตนาการบ้าง...
... เพียงลำพัง...
อยู่ในอาณาจักรของตัวเอง คนเดียว...
บางครั้งอารมณ์ครึ้ม ๆ คงออกไปเดินเล่น ดูความเก่าขลังของแหล่งที่พักอาศัยของตัวเอง นึกว่ากลับไปอยู่สมัยฟ้าเพียงดิน ไม่ก็บ้านทรายทองนั่นเชียว
ไปสวนสาธารณะบ้าง หาอะไรกินบ้าง ดูหนังบ้าง...
แต่จนแล้วจนรอดก็ชอบอยู่กับบ้านมากกว่า
อาจจะดูเหมือนพวก Home - Loving
แต่อันที่จริงแล้ว...
อยู่ในบ้านคนเดียว...
อย่างน้อยมันก็ทำให้รู้สึกดีกว่าออกไปโลกภายนอก... ที่มีคนมากมาย...
แต่แทบจะไม่มีที่... สำหรับเรา...
ไม่มีที่ให้ความเป็นตัวเราได้บ่งบอกออกไปถึงใครสักคน...
ไม่ว่าสุข หรือว่าเศร้า...
บางทีอยู่คนเดียวก็มีความสุขดีเหมือนกัน...
เปลี่ยนไปแล้ว เด็กหญิงฝั่งฟ้าคนนั้น...
โตขึ้นแล้ว... เด็กหญิง...
?